� NIEUWSFLITS: Greenpeace helikopter Tweety helpt Nisshin Maru in nood | Home | Walvisvloot komt eindelijk in beweging �
21 February 2007
Walvisjager in nood!
Het schrijven van mijn weblog is deze keer een heel stuk lastiger. Ik ben al een paar keer opnieuw begonnen. Het is zo’n onwerkelijke situatie waarin wij ons bevinden, dat het eigenlijk nog steeds niet helemaal tot mij doorgedrongen is wat precies de consequenties ervan zijn. Zoveel is nog onduidelijk en steeds wanneer ik denk dat ik weet waar ik aan toe ben gebeurt er weer iets compleet onverwachts. Als dit een beetje onduidelijk en chaotisch klinkt dan kan dat kloppen, want dat is precies hoe de binnenkant van mijn hoofd er de laatste dagen uit ziet.
Ongeveer twee weken geleden kwamen we aan in de wateren rond Antarctica en alle scenario’s waren toen nog mogelijk. Maar al snel kwam de eerste noodoproep binnen: twee bemanningsleden van Sea Shepherd worden vermist. Vermissing op zee is één van de ergste nachtmerries van zeevarenden. Zeker in deze onverbiddelijk koude omstandigheden. Ik realiseer mij weer hoe belangrijk het is dat we alle voorzorgsmaatregelen in orde hebben om dit soort situaties te voorkomen. Aan iedereen die van de brug af komt vraag ik of er al nieuws is. We halen opgelucht adem als we horen dat de twee bemanningsleden in de loop van de middag gevonden zijn. Terug naar de orde van de dag… toch…?
Een paar dagen later moeten we onze zoektocht naar de Nisshin Maru, het verwerkingsschip van de Japanse vloot, opnieuw onderbreken voor een tweede noodoproep. Deze keer afkomstig van één van de Japanse spotterschepen, de Kaiko Maru. De aanleiding die gegeven wordt voor de noodoproep is: "aanval van piraten". Later horen we dat er een aanvaring is geweest tussen hen en een van de Sea Shepherd schepen, de Robert Hunter. De Kaiko Maru is onderdeel van de Japanse walvisvloot, maar neemt niet deel aan de jacht zelf. Het heeft geen harpoen. Ze varen langs de ijsgrens en geven informatie door over de locatie van het ijs aan de overige schepen van de walvisvloot. Even later horen we dat beide schepen beschadigd zijn; de Robert Hunter heeft een gat in de scheepswand, net boven de watergrens, en de Kaiko Maru een beschadigde propeller. Beide schepen blijken zelf in staat te zijn deze problemen op te lossen en het reddingscentrum geeft opnieuw door dat onze hulp niet meer nodig is. Terug naar de orde van de dag…alweer… toch…?
Tot donderdag ben ik nog helemaal ingesteld op het voeren van acties zoals vorig jaar. Ik maak spandoeken, we doen boottrainingen, veiligheidstrainingen, bespreken allerlei actiescenario’s en ik maak de videoblog over het varen in rubberboten. En dan wordt ik donderdagochtend wakker gemaakt met het bericht dat de Nisshin Maru in brand staat en dat er een bemanningslid vermist wordt die waarschijnlijk over boord is geslagen of in een brandende machinekamer is achtergebleven. We varen nu op volle kracht om hulp te bieden. Even staan mijn gedachten helemaal stil.
Het is een heel dubbel gevoel. Aan de ene kant zijn we bezorgd over de situatie met de Nisshin Maru vanwege het welzijn van de bemanning en eventuele milieuschade (Het Japanse schip heeft meer dan 1000 ton olie aan boord), maar aan de andere kant zijn we heel erg blij dat er niet gejaagd wordt en misschien wel helemaal niet meer voor de rest van het jaar.
Mijn hersenen lijken in het begin niet te kunnen accepteren dat geen van mijn verwachtingen uit zullen komen en dat geen van de plannen uitgevoerd zullen gaan worden. Als er niet meer gejaagd kan worden, betekent dit dat er geen acties nodig zijn. Dat is natuurlijk alleen maar goed, maar het is net alsof ik net voor het eerst heb gehoord dat de aarde niet plat is maar rond.
De rest van de dag loop ik in een soort roes rond. Allerlei vragen vliegen door mijn hoofd. Hoe is het mogelijk dat dit heeft kunnen gebeuren? Wat gaat er verder nog gebeuren? Is er nog een kans dat het bemanningslid levend gevonden kan worden? Wanneer komen we daar aan? Wat krijgen we te zien, wat kunnen we doen? Betekent dit inderdaad het einde van het jachtseizoen op de walvissen of kunnen ze de Nisshin Maru repareren en zullen ze dan verder jagen? Of besluiten de heren in Tokyo dat de walvisjacht dit alles niet meer waard is en dat er helemaal geen walvisvloot meer naar Antarctica zal gaan? Kan er nog iets anders compleet onverwachts gebeuren? Domme vraag…
Ik zit op de brug te wachten op wat er komen gaat wanneer Neil, onze radio-operator, binnen loopt met de mededeling dat er gesprekken gaande zijn over de mogelijkheid dat we de Nisshin Maru weg gaan slepen uit het walvisreservaat. De hele brug valt stil…wat!!????! Neil moet het nog drie keer herhalen voordat we hem geloven. De verzekeringsmaatschappij heeft ons benaderd of het mogelijk is dat wij de Nisshin Maru slepen. Met de spullen aan boord en Frank’s ervaring (Frank is de kapitein) blijkt dat mogelijk te zijn. Het scenario waarbij wij de Nisshin Maru uit het walvisreservaat wegslepen is wel het aller-allerlaatste wat wij hadden kunnen bedenken. Maar zullen ze dat ooit toestaan? Niet veel later horen we de uitspraak van van een woordvoerder uit Tokyo; dat zij het aanbod weigeren omdat ze vinden dat we eco-terroristen zijn. Blijkbaar vinden ze zelfs in een noodsituatie propaganda belangrijker dan de veiligheid van hun eigen mensen.
In afwachting van onze aankomst bij de Nisshin Maru bereiden we ons zo goed mogelijk voor op wat misschien wel of misschien niet gaat gebeuren. Ik leg mij er bij neer dat ik maar geduld moet hebben en ik gewoon niet weet wat er gaat gebeuren.
Op zaterdagochtend zien we de Nisshin Maru voor het eerst. Ze wordt in positie gehouden door de Oriental Bluebird (bevoorradingsschip) en één van de jagerschepen. Er is ook een kustwachtschip van de VS aanwezig, maar zij vertrekt na een paar uur weer. We nemen contact op met de Nisshin Maru. Nadat we met hen geen contract krijgen, proberen we het met de Yushin Maru. Van hen krijgen we uitleg over de situatie van de Nisshin Maru. Ze zeggen niet gesleept te willen worden maar ze vragen ons wel om hen te helpen aan informatie over de ijsgrens. Het is het einde van de zomer hier en het ijs komt steeds een stukje verder naar het noorden. Onze helikopter Tweety gaat de lucht in om te kijken hoe ver het ijs inmiddels gevorderd is. De Yushin Maru vertelt ons dat ze begonnen zijn met het ventileren van de ruimtes die ze vol hebben gespoten met CO2 voor brandbestrijding. Verder bedanken ze ons dat we gereageerd hebben op de noodoproep van de Kaiko Maru en voor onze komst nu voor de Nisshin Maru. Er is dus helemaal geen sprake van vijandigheden. We hadden dit onder deze omstandigheden ook eigenlijk niet van de bemanning verwacht. Later in de middag bellen ze terug met de mededeling dat ze het vermiste bemanningslid hebben gevonden in één van de afgesloten ruimtes in de machinekamer. Hij heeft niet aan de brand kunnen ontsnappen.
In de tijd die volgt houdt de Japanse bemanning ons op de hoogte van hun voortgang. De hoeveelheid CO2 in de ruimtes is nog steeds een probleem, maar door het ventileren kunnen ze steeds verder zonder beademingsapparatuur naar binnen. Één generator blijkt redelijk intact te zijn. Of ze die echt aan de praat kunnen krijgen blijft afwachten. Verder horen we dat de twee spotterschepen, de Kaiko Maru en Kyoshin Maru No. 2 in aantocht zijn. Niet lang daarna zien we één van hen aan de horizon verschijnen. Met alle schepen bij elkaar lijken ze het voor nu onder controle te hebben. Ik hoor verschillende ideeën aan boord; dat ze de Nisshin Maru zelf gaan slepen met de jagerschepen, dat een sleper naar ons op weg is die de Nisshin Maru helemaal naar Japan terug zal slepen… Wat hiervan ook echt gaat gebeuren en in hoeverre het weer hierin een rol zal spelen, ik weet het niet. Afwachten maar weer…
Trackback Pings
TrackBack URL for this entry:
http://weblog.greenpeace.org/cgi-bin/mv/mt-tb.cgi/2406
Comments
Hoi Jetske,
Wat een spannende verhalen. Ik kan me inderdaad goed voorstellen dat je alles behalve dit verwacht had... Ik hoop dat jullie uiteindelijk wel mogen slepen, dat leverd in iedergeval mooie beelden op en het betekend het einde van de walvis jacht dit jaar! toch?
Veel succes!
Groeten,
Jeroen
Posted by: Jeroen at February 22, 2007 9:37 PM
Hieruit blijkt dat ook het tweede deel van de naam Greenpeace door jullie in de praktijk wordt gebracht. Mijn complimenten!
Posted by: Esther Verhoef at February 23, 2007 2:07 AM
Hey Jetske!
Begrijp ik goed dat dit de enige schepen zijn die betrokken zijn bij de walvisjacht en er dus op dit moment helemaal niet gejaagd wordt? Kleinere vloot dan ik dacht!
Het NRC had trouwens ook onjuiste informatie gegeven over dat geramde schip, de krant beweerde dat toen Sea Shepherd na het schip 'gegijzeld' te hebben terugkeerde voor brandstof, jullie klaar stonden om het (de 'gijzeling') van hun over te nemen, tss.
Heel veel succes daar, wat er ook komen gaat!!
Groeten, Yvette
Posted by: Yvette at February 23, 2007 10:24 PM
Hai Yvette,
De walvisvloot is wel groter dan die twee schepen, maar de Nisshin Maru is het fabrieksschip van de vloot; dus het schip waar al het walvisvlees op wordt opgeslagen en verwerkt. Met dit schip buiten werking kunnen de jagers het vlees niet opslaan en heeft het voor hen dus geen zin om te jagen..
Uit mijn hoofd zijn er dit jaar in totaal 6 schepen uitgevaren die deel uit maken van de Japanse vloot.
Heb je toevallig een link naar het artikel van het NRC dat je gelezen hebt? Ik ben we nieuwschierig, maar kan het niet vinden.
Dank alvast!
En Jeroen, een antwoord op jouw reactie: waarschijnlijk betekent dit inderdaad het einde van de jacht dit jaar! Maarja.. helaas niet het einde van de jacht in z'n totaliteit..
Posted by: Naomi at February 23, 2007 11:32 PM
Ik had de krant in papiervorm maar nu niet meer (al 1 a 2 weken terug), en alleen als abonnee is het mogelijk in de online archieven te kijken, en dat ben ik niet. Dus kan het je helaas niet laten zien.
Posted by: Yvette at February 24, 2007 4:47 AM
Dat probeem had ik dus ook ;)
In ieder geval bedankt!
Posted by: Naomi at February 24, 2007 4:52 AM
Hoi Jetstke,
Indead een rare wending aan dit spannende avontuur. Van "Save the Whales" naar "Save the Pinguins". In ieder geval goed dat jullie er zijn en te hulp kunnen schieten om eventuele schade aan dit prachtige gebied te beperken. Ik brand nog elke avond twee kaarsje voor jullie; een tegen een lekkage en een tegen hervatting van de jacht.
Heel veel Succes en - zonder jacht - veel mooie uitzichten!
Liefs Femke
Posted by: Femke at February 24, 2007 7:54 AM
Post a comment
