� Traumatraining en rubberboten | Home | Laatste nieuws: Japanse walvisvloot in ernstige problemen �
13 February 2007
Ijsbergen, pinguïns en walvissen!
Het voelt een beetje als stilte voor de storm. We zijn aangekomen in het walvisreservaat rond Antarctica, oftewel het gebied waar de Japanse walvisvloot opereert. Misschien vinden we ze morgen, misschien pas volgende week, of misschien wel vanavond. We weten het niet. Het water is als een spiegel. Overal drijven stukken ijs. Grote en kleine ijsschotsen, de ene nog grilliger dan de andere. Vanwege al het ijs besluit Frank, de kapitein, om ’s avonds de motoren uit te doen en te gaan drijven. Stilte….. Het uitzicht buiten is geweldig mooi. Het zonlicht schijnt, door de avond heen, over het water en verandert de kleur van het ijs van blauw naar oranje.
De afgelopen paar dagen was er één excuus om al je spullen uit je handen te laten vallen en naar het dek te gaan, namelijk: ‘Icebergs on the bow!!!’ Dan weet je dat er een uitzonderlijk grote of speciale ijsberg voorbij komt. Laatst stond ik met zo ongeveer de helft van de bemanning op de brugvleugel aan stuurboordzijde foto’s te nemen, als Sara heel voorzichtig zegt: ”Walvissen…” Iedereen tuurt over het water naar tekens van walvissen. We staan bijna op het punt om Sara voor gek te verklaren, wanneer we twee rugvinnen boven het water uit zien komen. Het plaatje is compleet. Met de ijsberg op de achtergrond en vier bultruggen die ervoor langs zwemmen, is onze dag perfect. Ik kan nog net een foto maken van de staart van één van de walvissen voordat ze weer onder water duiken.
Ik ontdek dat er meerdere variaties zijn van een perfecte dag. Vandaag was er ook eentje. De dag verloopt nogal rommelig. Er is een boottraining gepland om 10:30 uur. Het heeft daarom geen zin om een grote klus op te pakken, dus ik maak alleen nog wat laatste aanpassingen aan een spandoek. Om 10:30 uur staat iedereen klaar op het helidek. Door al het ijs is het niet mogelijk om veilig met de rubberboten te varen. Na wat algemene instructies over de acties kunnen we weer terug aan het werk. De tijd voor de boottraining op het mededelingenbord wordt aangepast naar 13:00 uur. Ik zoek mijn gereedschap bij elkaar, en loop hiervoor langs Serkan. Hij roept: ‘Penguins on starboard side!’. Ik ren over het dek naar mijn hut om mijn camera te pakken en zie vlak langs de Esperanza een ijsschots drijven met daarop een pinguïn. Tegen de tijd dat ik met mijn camera op het dek verschijn, is de pinguïn er alweer vandoor door alle commotie aan dek. Dan zien we op een volgende ijsberg een aantal zwarte stipjes. Frank vaart er naar toe en daar zitten vijf pinguïns. Ik zie de ijsschot steeds dichterbij komen en neem zoveel mogelijk foto’s. Op een gegeven moment moet ik mij losrukken van de pinguïns om weer terug aan het werk te gaan.
Om 13:00 uur kom ik aan dek en krijg te horen dat de training opnieuw niet doorgaat. De eerste stuurman vraagt mij de tijd op het bord aan te passen naar 15:30 uur. Samen met Serkan ga ik daarna verder met wat onbelangrijke klusjes. Om 15:00 uur kijk ik weer eens naar buiten en door alle ijsbergen om ons heen, weet ik al wat ik over een half uur te horen zal krijgen. Net als ik weer aan werk wil gaan, hoor ik iemand iets zeggen over ‘a seal on the bow’. Hetzelfde scenario volgt: terug naar mijn hut, camera ophalen en naar de boeg. Maar daar is niets te zien! Karli, een van de campaigners, staat op de brugvleugel en wijst naar het helidek. Daar zie ik vlak naast het schip een ijsschot met inderdaad een grote zeehond. Hij is niet erg van ons onder de indruk. Hij komt even met z’n kop overeind, maar gaat dan weer rustig verder met slapen.
Ik had bijna mijn camera weer terug in de hut gelegd, wanneer er weer een mededeling over de intercom wordt gedaan. Frank vertelt ons dat we langs een uitzonderlijk mooie ijsberg varen. Drie trappen later sta ik op de brugvleugel aan bakboordzijde. Daar zie ik een ijsberg die het water lijkt te omarmen. Zo’n 71 foto’s later loop ik die middag voor de laatste keer met mijn camera terug naar mijn hut.
Vorig jaar had ik alleen een klein geleend digitaal cameraatje mee. Ik nam toen ook foto’s van alles wat ik zag. Toen ik de foto’s van anderen bekeek, die een betere camera met een grote lens gebruikten, nam ik mij voor dat als ik weer terug zou komen, ik dan ook zo’n camera mee zou nemen. En dat heb ik gedaan! De foto's die je bij deze tekst ziet heb ik gemaakt net mijn nieuwe camera :)
Tot volgende week! Stay tuned!
Groetjes,
Jetske
Ps. Mijn voorspelling van stilte voor de storm is uitgekomen. De dag nadat ik mijn weblog voor deze week schreef is een dag vol onverwachtse gebeurtenissen geworden. In de vroege ochtend is Frank door een van de kapiteins van Sea Shepherd gebeld met de mededeling dat zij de Japanse walvisvaarders hebben gevonden. De coördinaten vinden we later op hun website. De positie is vlakbij de plek waar we ze verwacht hebben. Niet veel later worden we opnieuw gebeld door Sea Shepherd. Ze zijn een rubberboot met bemanning kwijtgeraakt in de mist. We zetten extra motoren aan om hen te ondersteunen bij de zoektocht. Tegelijkertijd geven we aan dat het nog geruime tijd zal duren voordat we bij hen kunnen zijn. In de middag horen we gelukkig dat de bemanning terecht is. Het verwerkingsschip van de Japanse walvisvloot heeft Sea Shepherd geholpen met de zoektocht, maar het is nu weer een groot vraagteken waar ze naar toe zullen gaan. We zijn in ieder geval dus wel dichtbij………
Trackback Pings
TrackBack URL for this entry:
http://weblog.greenpeace.org/cgi-bin/mv/mt-tb.cgi/2390
Comments
Hello, good work you all doing,but is there only one Greenpeaceship in Antarctica?
Posted by: Carmen at February 13, 2007 2:00 PM
Hoi Jetske,
Doe je mijn broer de groeten als je hem ziet aan boord van een van de seashepherd schepen? Hopelijk kunnen jullie het de jagers goed moeilijk maken, veel succes met alles.
Posted by: Jordan de Vaan at February 13, 2007 11:40 PM
Hi Jetske,
Boeiend jullie te kunnen volgen via dit medium. Wij staan hier aan jullie kant! Hopelijk kom je er heelhuids door, zonder schade. Ben ook heel blij dat Greenpeace zich distantieert van het geweld van de mensen van Sea Shepherd. En dat zo vlak nadat ze geholpen hadden die twee gestrande activisten te redden.
Hopelijk slagen jullie in de campagne zonder gebruik van geweld.
Sterkte.
Johan
Posted by: Johan Van De Maele at February 14, 2007 5:05 AM
Beste Johan ..vervelend he ..helpen die Japanners de mensen terug te vinden van SS en wat doen die kwajongens... gaan ze toch weer agressief doen tegen de japanse walvisvloot terwijl ze zo aardig waren. Open je ogen man
Greenpeace zal zeker slagen geen geweld te gebruiken ..ze wachten rustig af tot SS weer op de terug weg is zodat GP weer mooie tranentrekkende video's kan maken van walvissen die dood gaan ..Kun je weer doneren Johan want dat kan echt niet walvisjacht. Zodra de walvissen weer in dusdanige hoeveelheden zijn zal GP zich er wel van distancieren net zoals ze doen bij de Canadese jacht op zeehonden. Dat heeft al geen prioriteit meer bij GP omdat er toch zoveel van zijn. Maar plots als er een import verbod dreigt te komen dan heeft GP er wel weer een mening over ..Goed voor de publieke opine en de donaties natuurlijk.
En nu maar snel weer video's maken voor dying whale episode 103
Posted by: Paul at February 15, 2007 9:08 AM
Ik ben een van de Nederlanders aan boord van Sea Shepherd, de Farley Mowat. Het blijft ongelooflijk, die rivaliteit tussen SS en Greenpeace. Als Greenpeace-lid ben ik trots om met SS te hebben gevaren om walvissen te redden. Twee organisaties, twee verschillende manieren van aanpak. Directe aktie en indirekte aktie (ooggetuige), beide nodig.
Er is maar 1 doel: de walvissen moeten worden gered, dus de Japanners met hun illegale slachting moeten worden gestopt. Voor mij geld in dit geval:Het doel heiligt de middelen, uiteraard zonder dat er gewonden vallen. Dit jaar was het spannend, maar wederom, net als de 25 voorgaande jaren(!!!) geen persoon gewond.
Ik las net dat de Nisshin Maru weer vaart, al weet ik niet of daarmee ook de jacht heropend is. Mocht dat zo zijn: Yetske en Greenpeace...Zet 'em op!!!
Christian.
Posted by: Christian de Vaan at February 25, 2007 6:51 PM
Post a comment
