27 February 2007
De Nisshin Maru vertrekt!
Negen dagen geleden brak de brand uit aan boord van de Nisshin Maru en zaterdagavond vertrekt ze dan eindelijk op weg naar huis. Tenminste… dat is de bestemming die de expeditieleider aan boord van de Yusshin Maru ons opgeeft. Zijn suggestie aan ons was om alvast met de Kaiko Maru vooruit te vertrekken, maar dit voostel hebben we vriendelijk maar duidelijk afgewezen. Er is achter de schermen veel gedaan om er voor te zorgen dat de Nisshin Maru eerder uit dit gebied zou kunnen vertrekken, maar dat was duidelijk geen optie voor de Japanse overheid. Gelukkig is het weer goed gebleven. Wij blijven in ieder geval bij de Nisshin Maru tot de 60° grens, want we willen zeker zijn dat ze echt uit het walvisreservaat vertrekken. In het geval dat ze toch zouden besluiten om weer te gaan jagen staan we klaar om het met geweldloze acties te stoppen.
In de afgelopen week hebben we ons aan de situatie aangepast en een nieuw ritme gevonden. Helikopter Tweety vliegt dagelijks uit voor ijsverkenning. Na elke vlucht nemen we contact op met de expeditieleider aan boord van de Yusshin Maru om de stand van het ijs door te geven. Verder maken we graag gebruik van de tijd en de rustige weersomstandigheden om veel schilderwerk aan boord te doen. Regelmatig krijgen Nienke en ik de kans aan om hier aan te ontsnappen. Dan gaan we er met een rubberboot op uit om met de hydrofoon opnames te maken onder water. De resultaten zijn elke keer verschillend. Vaak horen we de motoren van de Esperanza en die van walvisvloot te sterk op de opnames, maar soms zit alles mee en dan horen we duidelijk walvissen. Zaterdag was zo’n dag.
De dag begon al heel goed. Ik moet een soort voorgevoel hebben gehad, want juist de avond ervoor heb ik een groot deel van de foto’s van mijn memory card afgehaald. ’s Ochtends varen we door het ijs en tussen het schoonmaken door neem ik allerlei foto’s van vogels en zeehonden.
’s Middags hebben we vrij en omdat ik de smaak inmiddels te pakken heb gekregen besluit ik om met camera en mijn warmste kleren aan naar de brug te gaan. Ik loop rond over het dek en neem foto’s van vogels. Dan zie ik vlak naast ons nog meer zeehonden. Ze zijn overal op de ijsschotsen te zien. Een paar lijken wel voor ons te poseren. Als ze voorbij zijn, blijf ik nog even achter op het dek. Mijn vingers zijn zo langzamerhand gevoelloos, maar ja… je weet maar nooit. Het wachten in de kou doe ik niet voor niets: in de verte zien we orka’s! Deze keer zijn het mannetjes. We hebben eerder tijdens onze reis orka’s gezien maar meestal van een flinke afstand van het schip. Dankzij de lens op mijn camera kon ik ze toch goed zien. De orka’s die we beste konden zien waren een vrouwtje en een kleinere orka. Moeder en kind? Het verschil zie je in de lengte van de rugvin; de rugvinnen van de mannetjes zijn een stuk langer. De mannetjes die we nu zien zwemmen zijn het ene moment in open water en even later zien we ze aan de rand van het ijs. We kunnen ze niet bij houden. Kwamen ze maar eens wat dichterbij… Wanneer we ze een tijdje niet meer gezien hebben, besluit ik naar de brug te gaan om te ontdooien. Niet veel later roept Maaike mij terug. We zien overal orka’s! We tellen vier groepen. We zien nog niet veel meer dan een rugvin hier een daar en het water dat ze uitblazen als ze boven komen, maar om zoveel orka’s bij elkaar te zien voelt wel heel bijzonder. En dan zien we recht onder de boeg ineens een rugvin uit het water komen. Ik neem snel twee foto’s van de brugvleugel, maar vlieg daarna meteen naar beneden het dek op. Maaike is er dan ook. De volgende paar minuten zal ik nooit vergeten. De orka zwemt recht onder mij. Ik neem snel een paar foto’s en dan verdwijnt de orka onder de boeg. Maaike en ik rennen naar de andere kant van de boeg en zien daar de orka weer boven komen. Ik neem snel weer een paar foto’s en dan gaat de orka weer terug onder de boeg door. Maaike en ik rennen weer naar de andere kant. Daar zien we de orka weer boven komen. Ik kan mijn enthousiasme nog net genoeg onder controle houden om te onthouden het knopje op mijn camera in te drukken. En dan rennen we weer naar de andere kant. Daar komt de orka nog even boven en zwemt dan bij ons vandaan. Wauw! Dit was echt geweldig!!
Aan iedereen die het maar wilde, en waarschijnlijk ook een aantal van wie het niet had gehoeven, laat ik mijn foto’s zien. Het zijn voornamelijk stukjes van de orka, maar ik heb ze nog nooit van zo dichtbij gezien in het wild. Ik heb die dag in totaal 154 foto’s genomen. Eenmaal terug op de brug vraagt Zeger zich af of dit geen goed moment is om er met de hydrofoon op uit te gaan. Natuurlijk….!!!
Nienke en ik pakken snel al onze spullen bij elkaar en laten ons in de rubberboot in het water zakken. Wanneer de GPS aangeeft dat we op de juiste afstand zijn stop ik de motor. Met de Esperanza, de Japanse walvisvloot en het begin van een zonsondergang op de achtergrond laat ik de hydrofoon langzaam in het water zakken. Het is een dikke, doorzichtige rubberen slang van ongeveer een meter lang met daarin een vloeistof en elektrische bedrading. Aan deze rubberen slang zit een lange kabel. En deze kabel sluit Nienke aan op een ontvanger en die vervolgens op een digitale recorder. Op de ontvanger kunnen we ook een koptelefoon aansluiten. Zodra Nienke die op zet, zie ik een grote glimlach en ze zegt: “Ik kan ze horen!” Nog niet eerder hebben we ze zo goed gehoord. Van eerdere opnames en reacties van de wetenschappers, aan wie delen van de opnames opsturen, weten we dat we inderdaad de orka’s horen. Uiteindelijk zullen we al onze opnames naar wetenschappers opsturen. Dit is een stukje van onze opname . De kou vergeten we even en we blijven zolang mogelijk luisteren tot dat de geluiden steeds zwakker worden.
Als ik nu uit de patrijspoort kijk, lijkt de rust al weer heel ver weg. Gedurende de nacht zijn we van even voorbij 73° naar bijna 70° gevaren. De lucht is weer grijs. De golven hebben weer witte koppen, maar toch is het voor een groot deel van de bemanning weer wat zonniger: we gaan naar huis!
Trackback Pings
TrackBack URL for this entry:
http://weblog.greenpeace.org/cgi-bin/mv/mt-tb.cgi/2441
Comments
Hallo Jetske,
Fantastisch dat de Japanners waarschijnlijk dit jaar stoppen met de jacht. Je hebt weer een prachtig verslag gemaakt. Ik ben benieuwd of we de geluiden van de Orka's te horen kunnen krijgen. Ik heb nog geen werkende link gevonden.
Frank
Posted by: Frank Snijdewint at February 27, 2007 6:38 AM
Hai Frank,
De link werkt nu! Echt heel gaaf om een live-opname van die dieren te horen! Klik maar op het blauwe deel in de tekst: "dit is een stukje van de opname"
Groetjes,
Naomi
Posted by: Naomi at February 27, 2007 9:25 PM
Hallo Jetske, bedankt voor het spannende
relaas. Ik vermoed dat de orka dankjewel
kwam zeggen voor jullie steun ... Reingard
Posted by: Reingard Schreiber at February 28, 2007 1:15 AM
Hallo Jetske. Heb je verhalen met spanning gelezen.Heb veel bewondering voor jullie.Wat de orka's betreft ,geweldige dieren.Heb deze zelf bij Vencouver gezien .Wij zaten toen ook dicht bij een groep Orca,s .In één woord geweldig.
Posted by: antsje at March 1, 2007 2:41 AM
mooie foto van de orca wij hebben ze in 2000 in Canada bij Vancouver eiland gezien van uit een dinky we voelden ons net als waren we voor greenpeace opstap .We hebben in 2005 spermwhales gezien bij kaikoura in Nieuw-Zeeland ook dit was weer een geweldige ervaring , wij vinden ook dat er alles aan geddan moet worden om ook deze dieren te bescheremen tegen schijn argumenten om ze te vangen want dat is overbodige luxe ,wij wensen jullie succes met jullie strijd en we hopen dat de mensen eens verstandig worden Antsje en Martin
Posted by: antsje tiekstra at March 4, 2007 4:42 AM
Post a comment
