14 March 2007

Aankomst in Sydney and vertrek naar Tokyo!

Na 42 dagen en 7.000 zeemijlen sta ik ‘s ochtends op de boeg uit te kijken naar Sydney. Onze aankomst in de haven is een bijzondere ervaring. Het operagebouw, de Harbour Bridge, mensen in bootjes en op de brug die naar ons zwaaien. Het blijft elke keer een rare gewaarwording om na een lange tijd weer land en stad te ruiken en om andere gezichten te zien dan de 37 die zo vertrouwd zijn geworden de afgelopen twee maanden. Geen ijsbergen, geen hoge golven, geen albatrossen - maar kantoren, bomen, auto’s en mensen. Vooral veel mensen. Naast me hoor ik: “We kunnen nog weg, keer om.� En ik begrijp precies wat ze bedoelt. Zodra de loopplank uit is zal de sfeer die wij de afgelopen tijd aan boord hadden over zijn. Vreemde mensen zullen door “ons� schip lopen. Mensen die niet weten waar ze dingen kunnen vinden, die niet dezelfde discipline en routine hebben die nodig is om met veel mensen dicht op elkaar samen te kunnen leven. De sfeer aan boord is heel erg goed geweest en ik weet dat ik iedereen ga missen. Het is tijd om afscheid van elkaar te nemen en tegelijkertijd van de magie van de natuur rond Antarctica. Het is opnieuw een voorrecht geweest om er te mogen zijn.

In Sydney breekt een hectische tijd aan. Vlak voor onze aankomst zijn we opnieuw verrast door een onverwachtse beslissing. De walvisexpeditie blijkt toch nog niet voorbij. Er is besloten dat de Esperanza na twee dagen bevoorrading en het wisselen van de bemanning zal doorvaren naar Japan! De afgelopen maanden heeft Greenpeace hard gewerkt aan het opzetten van een discussie over de walvisjacht met de bevolking van Japan. En dat is gelukt. Voor het eerst worden er vragen gesteld over de geldigheid van de walvisjacht door de Japanse overheid. Als de Esperanza straks aankomt in Tokio is het plan om vertegenwoordigers van het Japanse Visserij Agentschap en het Instituut voor Walvis Onderzoek aan boord uit te nodigen.

Ongeveer de helft van de bemanning blijft aan boord. Ik hoor bij degenen die de rest van de reis thuis via de weblogs van de internationale site moeten volgen. Zouden alle gebeurtenissen van de afgelopen weken het einde kunnen zijn voor de Japanse walvisjacht rond Antarctica? De brand aan boord, een week stuurloos in de Ross Zee, de internationale oproep om te stoppen - misschien zorgen al deze factoren samen er voor dat de Japan volgend jaar niet meer uit zal varen. We zullen het zien.

Mijn bagage is bijna gepakt. Mij rest alleen nog een taxirit naar het vliegveld en een vlucht van 24 uur. Bedankt dat jullie de reis met mij hebben willen meemaken en bedankt voor alle reacties!

Voor het laatste nieuws kun je kijken op www.greenpeace.nl/walvis

Permalink  |  Comments (2)  |  Bookmark with Del.icio.us or furl.net

9 March 2007

NIEUWSFLITS: Greenpeace-schip komt aan in Sydney

Het Greenpeace-schip Esperanza vaart Sydney Harbour binnen na 42 dagen in het walvisreservaat in de Zuidelijke Oceaan te zijn geweest. Het doel van de expeditie was de Japanse walvisjacht te verhinderen. De expeditie is nu voorbij, maar de strijd tegen de walvisjacht gaat door. Het schip zal 2 dagen in Sydney blijven liggen om brandstof en voorraden aan te vullen. Daarna zal het schip koers zetten naar naar Tokyo om de campagne daar voort te zetten.

Permalink  |  Comments (0)  |  Bookmark with Del.icio.us or furl.net

7 March 2007

Grote vooruitgang in Japan en bijna weer thuis

Sinds het vertrek van de Nisshin Maru uit de Ross Zee hebben we bijna constant windkracht 8 - 9 gehad met windstoten van windkracht 11. Het was voor iedereen verboden het dek op te gaan, tenzij je ging checken of alles nog wel goed vast stond, en dan in ieder geval met z’n tweeën en met veiligheidsgordels aan. Een paar keer hebben we ’s middags verplicht vrij gekregen omdat het onmogelijk was om te werken zonder blauwe plekken en opengehaalde handen op te lopen. Ook alle patrijspoorten (onze ramen) werden afgedekt. We voelden ons hierdoor heel erg opgesloten. Geen frisse lucht kunnen halen en de hele dag duisternis in de hut… Maar een aantal dagen geleden werd duidelijk dat dit geen overdreven veiligheidsmaatregel was. Midden in de nacht werden we opgeschrikt door een enorme knal. In één hut voor de mijne, was de druk van een golf zo groot dat de patrijspoort stukgeslagen werd. Doordat het was afgedekt was de schade niet veel groter dan alleen die kapotte patrijspoort en een waterballet voor Paul en Slava, die in deze hut sliepen.

We komen nu dichter in de buurt van de beschutting van Australië en het weer is wat kalmer geworden. Dit geeft mij de kans om dit laatste weblog te schrijven. Nog een paar dagen en dan varen we Sydney binnen. Dan is de reis voor ons als bemanning van de Esperanza voorbij. Onze aankomst in Sydney betekent ook het einde van de Defending Our Oceans Tour van de Esperanza. In november 2005 zijn we de tour met de walvisexpeditie begonnen en nu sluiten we deze ermee af.

De walvisexpeditie dit jaar is totaal anders verlopen dan vorig jaar. Toen zijn we 29 dagen bij de Japanse walvisvloot gebleven en hebben we met onze acties ervoor gezorgd dat de walvisjagers, volgens eigen publicaties, hun quota niet hebben kunnen halen; 82 walvissen zijn toen gered. Als je meer wilt weten wat er toen allemaal gebeurd is, dan kan je dit in mijn weblogs van vorig jaar na lezen: klik hier!

Door de onverwachtse ontwikkelingen is de Japanse walvisvloot eerder gestopt en zijn onze acties niet nodig geweest. Maar deze expeditie is slechts één deel van onze campagne.

Na zoveel jaren campagne voeren is het duidelijk geworden dat als we alleen via de Japanse bevolking kunnen bereiken dat de walvissen rond Antartica definitief worden beschermd. Uit onderzoek is gebleken dat 67% van de Japanse bevolking de jacht van walvissen rond Antarctica niet steunt. Een belangrijk deel van onze campagne is proberen ervoor te zorgen dat deze 67% gehoord worden. Het is voor ons in het westen heel moeilijk om een voorstelling te maken van hoe anders de situatie daar is ten aanzien van de discussie rond de walvisjacht. Tot dit jaar was er namelijk geen enkele discussie! Greenpeace werd niet bij naam genoemd in de media, en al onze activiteiten en politieke inspanningen van anti-walvisjacht landen werden afgedaan als anti-Japans. Om deze situatie te doorbreken, hebben wij dit jaar in onze campagne ook veel werk gedaan dat speciaal gericht was op de Japanse bevolking. Het is een andere insteek die voor een aantal mensen moeilijk te begrijpen is. Maar het is in Japan heel erg goed gegaan. Voor het eerst is er een discussie gaande. Er worden artikelen in Japan geschreven waarin Greenpeace genoemd wordt en kritisch gesproken wordt over de walvisjacht. Er is ongetwijfeld nog een lange weg te gaan. Maar er is nu een belangrijke stap voorwaards gezet.

Ben je benieuwd naar deze campagne? Kijk eens op www.whalelove.org!

Verder gaat het werk achter de schermen natuurlijk ook nog door. Als eerste is er de jaarlijkse vergadering van de Internationale Walvisvaart Commissie (IWC) eind mei. Hiervoor zijn we druk bezig met campagnewerk om meer landen voor de bescherming van walvissen te laten stemmen. We richten ons op landen die tot nu toe met Japan hebben meegestemd, zoals bijvoorbeeld Denemarken. Maar we richten ons ook op landen die, volgens ons, nog veel meer zouden kunnen doen voor de bescherming van de walvis. Ook zij hebben nog steeds een grote verantwoordelijkheid om een eventuele terugkeer naar de commerciële jacht te voorkomen.

Over negen maanden wil Japan weer terug naar de wateren rond Antarctica om op dwergvinvissen te jagen. Daarnaast zullen ze het aantal vinvissen dat zij willen doden verhogen naar 50 en ook 50 bultruggen in hun quota opnemen. Wij zullen er alles aan doen om dit te voorkomen. Jij ook?

Volgende week zal ik nog een laatste video-blog maken en een korte update over de laatste dagen van de reis. Ook kun je dan een overzicht lezen van al mijn belevenissen van de afgelopen weken. Houd mijn weblog dus nog even in de gaten!

En ga natuurlijk naar www.greenpeace.nl/walvis om te kijken wat jij kunt doen om te helpen!

Permalink  |  Comments (1)  |  Bookmark with Del.icio.us or furl.net

1 March 2007

Walvisjacht ten einde, strijd gaat door

International — De Japanse autoriteiten hebben vandaag bevestigd dat de walvisjacht dit seizoen ten einde is. De walvisvloot keert terug naar Japan omdat de brand aan boord van het fabrieksschip de Nisshin Maru verder jagen onmogelijk heeft gemaakt. Greenpeace is blij dat de vloot niet langer een bedreiging vormt voor het kwetsbare Antarctische land- en zeemilieu. Het Greenpeace-schip de Esperanza begeleidt de vloot tot boven de zestigste breedtegraad, de officiële grens van het Antarctisch zeegebied.

Sinds er twee weken geleden brand uitbrak aan boord van de Nisshin Maru, waarbij één Japans bemanningslid is omgekomen, heeft Greenpeace meerdere malen hulp aangeboden om het in nood verkerende schip uit het Antarctische gebied te slepen. Er bestond een risico dat olie of chemicaliën uit het brandende schip in de Zuidelijke Oceaan terecht zouden komen, dichtbij de grootste kolonie van broedende Adelie-pinguïns ter wereld.

Greenpeace ziet er nu op toe dat de walvisvloot werkelijk het kwetsbare gebied verlaat zodat er dit seizoen geen walvissen meer sterven door granaatharpoenen. De Japanse overheid zou dit tragisch verlopen walvisjachtseizoen aan moeten grijpen om voor eens en altijd een eind te maken aan de walvisjacht.

Als de walvisvloot nu terugkeert naar Tokyo, varen wij richting Australië, waar we onze 'Defending Our Oceans'-expeditie zullen afronden. Dit betekent echter alleen het einde van de expeditie, niet het einde van de campagne om de walvisjacht te stoppen. De IWC (International Whaling Commission) vergadert in mei in Alaska, en daar zullen wij natuurlijk ook bij zijn.

Permalink  |  Comments (3)  |  Bookmark with Del.icio.us or furl.net

27 February 2007

NIEUWSFLITS: walvisvloot vaart op volle kracht

De Japanse walvisvloot vaart op volle kracht richting de 60º grens (de grens van het walvisreservaat). Het Greenpeace-schip Esperanza zal mee blijven varen totdat de vloot uit de gevarenzone is. Op deze manier weten we zeker dat ze echt uit het walvisreservaat vertrekken. In het geval dat ze toch zouden besluiten om weer te gaan jagen staan we klaar om het met geweldloze acties te stoppen.

We houden je op de hoogte!

Permalink  |  Comments (2)  |  Bookmark with Del.icio.us or furl.net

De Nisshin Maru vertrekt!

Negen dagen geleden brak de brand uit aan boord van de Nisshin Maru en zaterdagavond vertrekt ze dan eindelijk op weg naar huis. Tenminste… dat is de bestemming die de expeditieleider aan boord van de Yusshin Maru ons opgeeft. Zijn suggestie aan ons was om alvast met de Kaiko Maru vooruit te vertrekken, maar dit voostel hebben we vriendelijk maar duidelijk afgewezen. Er is achter de schermen veel gedaan om er voor te zorgen dat de Nisshin Maru eerder uit dit gebied zou kunnen vertrekken, maar dat was duidelijk geen optie voor de Japanse overheid. Gelukkig is het weer goed gebleven. Wij blijven in ieder geval bij de Nisshin Maru tot de 60° grens, want we willen zeker zijn dat ze echt uit het walvisreservaat vertrekken. In het geval dat ze toch zouden besluiten om weer te gaan jagen staan we klaar om het met geweldloze acties te stoppen.

In de afgelopen week hebben we ons aan de situatie aangepast en een nieuw ritme gevonden. Helikopter Tweety vliegt dagelijks uit voor ijsverkenning. Na elke vlucht nemen we contact op met de expeditieleider aan boord van de Yusshin Maru om de stand van het ijs door te geven. Verder maken we graag gebruik van de tijd en de rustige weersomstandigheden om veel schilderwerk aan boord te doen. Regelmatig krijgen Nienke en ik de kans aan om hier aan te ontsnappen. Dan gaan we er met een rubberboot op uit om met de hydrofoon opnames te maken onder water. De resultaten zijn elke keer verschillend. Vaak horen we de motoren van de Esperanza en die van walvisvloot te sterk op de opnames, maar soms zit alles mee en dan horen we duidelijk walvissen. Zaterdag was zo’n dag.

De dag begon al heel goed. Ik moet een soort voorgevoel hebben gehad, want juist de avond ervoor heb ik een groot deel van de foto’s van mijn memory card afgehaald. ’s Ochtends varen we door het ijs en tussen het schoonmaken door neem ik allerlei foto’s van vogels en zeehonden.

’s Middags hebben we vrij en omdat ik de smaak inmiddels te pakken heb gekregen besluit ik om met camera en mijn warmste kleren aan naar de brug te gaan. Ik loop rond over het dek en neem foto’s van vogels. Dan zie ik vlak naast ons nog meer zeehonden. Ze zijn overal op de ijsschotsen te zien. Een paar lijken wel voor ons te poseren. Als ze voorbij zijn, blijf ik nog even achter op het dek. Mijn vingers zijn zo langzamerhand gevoelloos, maar ja… je weet maar nooit. Het wachten in de kou doe ik niet voor niets: in de verte zien we orka’s! Deze keer zijn het mannetjes. We hebben eerder tijdens onze reis orka’s gezien maar meestal van een flinke afstand van het schip. Dankzij de lens op mijn camera kon ik ze toch goed zien. De orka’s die we beste konden zien waren een vrouwtje en een kleinere orka. Moeder en kind? Het verschil zie je in de lengte van de rugvin; de rugvinnen van de mannetjes zijn een stuk langer. De mannetjes die we nu zien zwemmen zijn het ene moment in open water en even later zien we ze aan de rand van het ijs. We kunnen ze niet bij houden. Kwamen ze maar eens wat dichterbij… Wanneer we ze een tijdje niet meer gezien hebben, besluit ik naar de brug te gaan om te ontdooien. Niet veel later roept Maaike mij terug. We zien overal orka’s! We tellen vier groepen. We zien nog niet veel meer dan een rugvin hier een daar en het water dat ze uitblazen als ze boven komen, maar om zoveel orka’s bij elkaar te zien voelt wel heel bijzonder. En dan zien we recht onder de boeg ineens een rugvin uit het water komen. Ik neem snel twee foto’s van de brugvleugel, maar vlieg daarna meteen naar beneden het dek op. Maaike is er dan ook. De volgende paar minuten zal ik nooit vergeten. De orka zwemt recht onder mij. Ik neem snel een paar foto’s en dan verdwijnt de orka onder de boeg. Maaike en ik rennen naar de andere kant van de boeg en zien daar de orka weer boven komen. Ik neem snel weer een paar foto’s en dan gaat de orka weer terug onder de boeg door. Maaike en ik rennen weer naar de andere kant. Daar zien we de orka weer boven komen. Ik kan mijn enthousiasme nog net genoeg onder controle houden om te onthouden het knopje op mijn camera in te drukken. En dan rennen we weer naar de andere kant. Daar komt de orka nog even boven en zwemt dan bij ons vandaan. Wauw! Dit was echt geweldig!!
Aan iedereen die het maar wilde, en waarschijnlijk ook een aantal van wie het niet had gehoeven, laat ik mijn foto’s zien. Het zijn voornamelijk stukjes van de orka, maar ik heb ze nog nooit van zo dichtbij gezien in het wild. Ik heb die dag in totaal 154 foto’s genomen. Eenmaal terug op de brug vraagt Zeger zich af of dit geen goed moment is om er met de hydrofoon op uit te gaan. Natuurlijk….!!!

Nienke en ik pakken snel al onze spullen bij elkaar en laten ons in de rubberboot in het water zakken. Wanneer de GPS aangeeft dat we op de juiste afstand zijn stop ik de motor. Met de Esperanza, de Japanse walvisvloot en het begin van een zonsondergang op de achtergrond laat ik de hydrofoon langzaam in het water zakken. Het is een dikke, doorzichtige rubberen slang van ongeveer een meter lang met daarin een vloeistof en elektrische bedrading. Aan deze rubberen slang zit een lange kabel. En deze kabel sluit Nienke aan op een ontvanger en die vervolgens op een digitale recorder. Op de ontvanger kunnen we ook een koptelefoon aansluiten. Zodra Nienke die op zet, zie ik een grote glimlach en ze zegt: “Ik kan ze horen!� Nog niet eerder hebben we ze zo goed gehoord. Van eerdere opnames en reacties van de wetenschappers, aan wie delen van de opnames opsturen, weten we dat we inderdaad de orka’s horen. Uiteindelijk zullen we al onze opnames naar wetenschappers opsturen. Dit is een stukje van onze opname . De kou vergeten we even en we blijven zolang mogelijk luisteren tot dat de geluiden steeds zwakker worden.

Als ik nu uit de patrijspoort kijk, lijkt de rust al weer heel ver weg. Gedurende de nacht zijn we van even voorbij 73° naar bijna 70° gevaren. De lucht is weer grijs. De golven hebben weer witte koppen, maar toch is het voor een groot deel van de bemanning weer wat zonniger: we gaan naar huis!

Permalink  |  Comments (5)  |  Bookmark with Del.icio.us or furl.net

25 February 2007

Walvisvloot komt eindelijk in beweging

Om 17.30 uur Nieuw Zeelandse tijd, ontvingen we bericht van de expeditieleider van de Japanse walvisvloot, dat het slachtschip de Nisshin Maru binnen 3 uur zal gaan varen. Hij zei ook dat de hele vloot momenteel volgetankt werd in voorbereiding op het vertrek uit de Zuidelijke Oceaan.

Het Greenpeace-schip de Esperanza kwam op 17 februari aan op de locatie in de Ross Zee. Enkele dagen ervoor was er brand uitgebroken aan boord van de Nisshin Maru. Het fabrieksschip lag ingeklemd tussen een bevoorradingsschip en een harpoenschip die allen deel uitmaken van de Japanse walvisvloot. Sinds 17 februari heeft Greenpeace meedere malen aangeboden om de Nisshin Maru uit het ongerepte Antarctische gebied te slepen.

Greenpeace heeft de Nisshin Maru ook assistentie geboden door informatie over bewgingen van het zee-ijs door te geven en te zorgen voor vertalingen ten behoeve van de Amerikaanse kustwacht. Het is een enorme opluchting dat de walvisvloot eindelijk vertrekt, na negen dagen vol met risico voor het ongerepte Antarctische gebied. We zijn er klaar voor om de walvisvloot uit de Antarctische wateren te begeleiden. We zijn niet erg onder de indruk van de manier waarop de Japanse regering in Tokyo deze situatie heeft aangepakt. Sinds de brand afgelopen donderdag is er geen duidelijk beeld van de situatie gegeven, niet aan reddingsinstanties of aan andere regeringen. Er werd niets gemeld over de grootte van de brand of over het ontstane risico voor mensen in de buurt of het Antarctische milieu.

Ze hebben zelfs naar buiten gebracht dat ze hoopten door te gaan met de walvisjacht. Als de Japanse regering er op staat om de walvisvloot naar de Zuidelijke Oceaan te dirigeren, lopen niet alleen de walvispopulaties gevaar, maar ook het Antarctische land- en zeemilieu. Op dit moment blijven we de walvisvloot volgen en bieden we ze assistentie, zolang ze maar richting het noorden blijven varen. Als ze niet weggaan, dan zijn we dichtbij om geweldloze acties uit te voeren zodat ze stoppen met het jagen van walvissen.

Permalink  |  Comments (0)  |  Bookmark with Del.icio.us or furl.net

21 February 2007

Walvisjager in nood!

Het schrijven van mijn weblog is deze keer een heel stuk lastiger. Ik ben al een paar keer opnieuw begonnen. Het is zo’n onwerkelijke situatie waarin wij ons bevinden, dat het eigenlijk nog steeds niet helemaal tot mij doorgedrongen is wat precies de consequenties ervan zijn. Zoveel is nog onduidelijk en steeds wanneer ik denk dat ik weet waar ik aan toe ben gebeurt er weer iets compleet onverwachts. Als dit een beetje onduidelijk en chaotisch klinkt dan kan dat kloppen, want dat is precies hoe de binnenkant van mijn hoofd er de laatste dagen uit ziet.

Ongeveer twee weken geleden kwamen we aan in de wateren rond Antarctica en alle scenario’s waren toen nog mogelijk. Maar al snel kwam de eerste noodoproep binnen: twee bemanningsleden van Sea Shepherd worden vermist. Vermissing op zee is één van de ergste nachtmerries van zeevarenden. Zeker in deze onverbiddelijk koude omstandigheden. Ik realiseer mij weer hoe belangrijk het is dat we alle voorzorgsmaatregelen in orde hebben om dit soort situaties te voorkomen. Aan iedereen die van de brug af komt vraag ik of er al nieuws is. We halen opgelucht adem als we horen dat de twee bemanningsleden in de loop van de middag gevonden zijn. Terug naar de orde van de dag… toch…?

Een paar dagen later moeten we onze zoektocht naar de Nisshin Maru, het verwerkingsschip van de Japanse vloot, opnieuw onderbreken voor een tweede noodoproep. Deze keer afkomstig van één van de Japanse spotterschepen, de Kaiko Maru. De aanleiding die gegeven wordt voor de noodoproep is: "aanval van piraten". Later horen we dat er een aanvaring is geweest tussen hen en een van de Sea Shepherd schepen, de Robert Hunter. De Kaiko Maru is onderdeel van de Japanse walvisvloot, maar neemt niet deel aan de jacht zelf. Het heeft geen harpoen. Ze varen langs de ijsgrens en geven informatie door over de locatie van het ijs aan de overige schepen van de walvisvloot. Even later horen we dat beide schepen beschadigd zijn; de Robert Hunter heeft een gat in de scheepswand, net boven de watergrens, en de Kaiko Maru een beschadigde propeller. Beide schepen blijken zelf in staat te zijn deze problemen op te lossen en het reddingscentrum geeft opnieuw door dat onze hulp niet meer nodig is. Terug naar de orde van de dag…alweer… toch…?

Tot donderdag ben ik nog helemaal ingesteld op het voeren van acties zoals vorig jaar. Ik maak spandoeken, we doen boottrainingen, veiligheidstrainingen, bespreken allerlei actiescenario’s en ik maak de videoblog over het varen in rubberboten. En dan wordt ik donderdagochtend wakker gemaakt met het bericht dat de Nisshin Maru in brand staat en dat er een bemanningslid vermist wordt die waarschijnlijk over boord is geslagen of in een brandende machinekamer is achtergebleven. We varen nu op volle kracht om hulp te bieden. Even staan mijn gedachten helemaal stil.

Het is een heel dubbel gevoel. Aan de ene kant zijn we bezorgd over de situatie met de Nisshin Maru vanwege het welzijn van de bemanning en eventuele milieuschade (Het Japanse schip heeft meer dan 1000 ton olie aan boord), maar aan de andere kant zijn we heel erg blij dat er niet gejaagd wordt en misschien wel helemaal niet meer voor de rest van het jaar.

Mijn hersenen lijken in het begin niet te kunnen accepteren dat geen van mijn verwachtingen uit zullen komen en dat geen van de plannen uitgevoerd zullen gaan worden. Als er niet meer gejaagd kan worden, betekent dit dat er geen acties nodig zijn. Dat is natuurlijk alleen maar goed, maar het is net alsof ik net voor het eerst heb gehoord dat de aarde niet plat is maar rond.

De rest van de dag loop ik in een soort roes rond. Allerlei vragen vliegen door mijn hoofd. Hoe is het mogelijk dat dit heeft kunnen gebeuren? Wat gaat er verder nog gebeuren? Is er nog een kans dat het bemanningslid levend gevonden kan worden? Wanneer komen we daar aan? Wat krijgen we te zien, wat kunnen we doen? Betekent dit inderdaad het einde van het jachtseizoen op de walvissen of kunnen ze de Nisshin Maru repareren en zullen ze dan verder jagen? Of besluiten de heren in Tokyo dat de walvisjacht dit alles niet meer waard is en dat er helemaal geen walvisvloot meer naar Antarctica zal gaan? Kan er nog iets anders compleet onverwachts gebeuren? Domme vraag…

Ik zit op de brug te wachten op wat er komen gaat wanneer Neil, onze radio-operator, binnen loopt met de mededeling dat er gesprekken gaande zijn over de mogelijkheid dat we de Nisshin Maru weg gaan slepen uit het walvisreservaat. De hele brug valt stil…wat!!????! Neil moet het nog drie keer herhalen voordat we hem geloven. De verzekeringsmaatschappij heeft ons benaderd of het mogelijk is dat wij de Nisshin Maru slepen. Met de spullen aan boord en Frank’s ervaring (Frank is de kapitein) blijkt dat mogelijk te zijn. Het scenario waarbij wij de Nisshin Maru uit het walvisreservaat wegslepen is wel het aller-allerlaatste wat wij hadden kunnen bedenken. Maar zullen ze dat ooit toestaan? Niet veel later horen we de uitspraak van van een woordvoerder uit Tokyo; dat zij het aanbod weigeren omdat ze vinden dat we eco-terroristen zijn. Blijkbaar vinden ze zelfs in een noodsituatie propaganda belangrijker dan de veiligheid van hun eigen mensen.

In afwachting van onze aankomst bij de Nisshin Maru bereiden we ons zo goed mogelijk voor op wat misschien wel of misschien niet gaat gebeuren. Ik leg mij er bij neer dat ik maar geduld moet hebben en ik gewoon niet weet wat er gaat gebeuren.

Op zaterdagochtend zien we de Nisshin Maru voor het eerst. Ze wordt in positie gehouden door de Oriental Bluebird (bevoorradingsschip) en één van de jagerschepen. Er is ook een kustwachtschip van de VS aanwezig, maar zij vertrekt na een paar uur weer. We nemen contact op met de Nisshin Maru. Nadat we met hen geen contract krijgen, proberen we het met de Yushin Maru. Van hen krijgen we uitleg over de situatie van de Nisshin Maru. Ze zeggen niet gesleept te willen worden maar ze vragen ons wel om hen te helpen aan informatie over de ijsgrens. Het is het einde van de zomer hier en het ijs komt steeds een stukje verder naar het noorden. Onze helikopter Tweety gaat de lucht in om te kijken hoe ver het ijs inmiddels gevorderd is. De Yushin Maru vertelt ons dat ze begonnen zijn met het ventileren van de ruimtes die ze vol hebben gespoten met CO2 voor brandbestrijding. Verder bedanken ze ons dat we gereageerd hebben op de noodoproep van de Kaiko Maru en voor onze komst nu voor de Nisshin Maru. Er is dus helemaal geen sprake van vijandigheden. We hadden dit onder deze omstandigheden ook eigenlijk niet van de bemanning verwacht. Later in de middag bellen ze terug met de mededeling dat ze het vermiste bemanningslid hebben gevonden in één van de afgesloten ruimtes in de machinekamer. Hij heeft niet aan de brand kunnen ontsnappen.

In de tijd die volgt houdt de Japanse bemanning ons op de hoogte van hun voortgang. De hoeveelheid CO2 in de ruimtes is nog steeds een probleem, maar door het ventileren kunnen ze steeds verder zonder beademingsapparatuur naar binnen. Één generator blijkt redelijk intact te zijn. Of ze die echt aan de praat kunnen krijgen blijft afwachten. Verder horen we dat de twee spotterschepen, de Kaiko Maru en Kyoshin Maru No. 2 in aantocht zijn. Niet lang daarna zien we één van hen aan de horizon verschijnen. Met alle schepen bij elkaar lijken ze het voor nu onder controle te hebben. Ik hoor verschillende ideeën aan boord; dat ze de Nisshin Maru zelf gaan slepen met de jagerschepen, dat een sleper naar ons op weg is die de Nisshin Maru helemaal naar Japan terug zal slepen… Wat hiervan ook echt gaat gebeuren en in hoeverre het weer hierin een rol zal spelen, ik weet het niet. Afwachten maar weer…

Permalink  |  Comments (7)  |  Bookmark with Del.icio.us or furl.net

18 February 2007

NIEUWSFLITS: Greenpeace helikopter Tweety helpt Nisshin Maru in nood

In de Antarctische wateren is het Greenpeaceschip Esperanza zaterdagochtend bij het stuurloze Japanse fabrieksschip Nisshin Maru aangekomen. Het enorme slachtschip van de Japanse walvisvloot, waar afgelopen week brand uitbrak, wordt geflankeerd door haar kleinere walvisjagers.

Bevoorradingsschip de Eastern Bluebird is ook op het noodsignaal van de Nisshin Maru afgekomen om het te slepen. De weersomstandigheden zijn nu nog goed, maar de voorspellingen duiden op slecht weer de komende dagen. IJsbergen en drijfijs kunnen dan de aftocht van de Japanse walvisvloot flink bemoeilijken.

Tweety
Greenpeace heeft de Japanse walvisvloot via de radio opnieuw hulp aangeboden. Tweety, de helikopter van de Esperanza, heeft op verzoek een verkenningsvlucht uitgevoerd om een geschikte route door het drijfijs te vinden. Vrijdag had de Esperanza al aangeboden om het uitgeschakelde fabrieksschip uit het kwetsbare gebied slepen, om een olieramp te voorkomen.

Permalink  |  Comments (5)  |  Bookmark with Del.icio.us or furl.net

17 February 2007

Esperanza onderweg om Nisshin Maru uit reservaat weg te slepen

International — Het Greenpeace-schip de Esperanza is onderweg om hulp te bieden aan de Nisshin Mauru, het moederschip van de Japanse walvisvloot, waarop eerder deze week brand uitbrak. Greenpeace heeft aangeboden om het fabrieksschip weg te slepen uit het walvisreservaat en het ongerepte Antarctische natuurgebied, waar onder meer de grootste kolonie Adelie-pinguïns ter wereld leeft. Het Japanse schip heeft meer dan 1000 ton olie aan boord.

De Esperanza maakt zich op om het getroffen Japanse walvisjagersschip de Nisshin Maru weg te slepen om zo een potentiële milieuramp in het zuidpoolgebied te voorkomen. Het bevindt zich op 100 nautische mijlen van de pinguïnkolonie.

Greenpeace heeft de Japanse vloot toegezegd om de bemanning op elke mogelijke wijze te helpen. Als het nodig is doen we ook een risico-analyse voor het milieu.

Een bemanningslid van de Nisshin Maru wordt nog vermist. Het ministerie van visserij van Japan heeft de hulp van Greenpeace geweigerd. "Onze eerste gedachten gaan uit naar het vermiste bemanningslid en de rest van de mensen aan boord van het schip. Dit is niet het juiste moment voor politieke spelletjes vanachter een bureau in Tokyo", zegt Karli Thomas, expeditieleider aan boord van de Esperanza. "Dit is een menselijke tragedie en een potentiële milieuramp. We hebben een verplichting om te helpen en er bestaat een juridische verplichting voor de eigenaren van de Nisshin Maru om hulp te accepteren", voegt Thomas toe.

De overheid moet geen geld steken in een nieuw schip of de reparatie van dit fabrieksschip. Deze tragedie moet het eindpunt zijn van de afschuwelijke walvisjacht.

Permalink  |  Comments (0)  |  Bookmark with Del.icio.us or furl.net

16 February 2007

Laatste nieuws: Japanse walvisvloot in ernstige problemen

Rond kwart voor zes plaatselijke tijd zond de Nisshin Maru, het moederschip van de Japanse walvisjagers waar het vlees wordt verwerkt, een noodsignaal uit. De New Zealand Marine Rescue Centre liet weten dat het schip na een explosie aan boord met brand kampte. Onze gedachten gaan uit naar het verdwenen Japanse bemanningslid en naar de bemanningsleden die nog aan boord van de brandende Nisshin Maru zijn.

Het Greenpeace-schip de Esperanza heeft onmiddellijk gereageerd en hulp aangeboden. De bemanning in nood is nu het belangrijkste. De Japanse autoriteiten hebben vandaag laten weten van Greenpeace geen hulp te willen. Op zee gelden echter speciale regels. Greenpeace is in Antarctica en voert op dit moment met haar actieschip de Esperanza campagne tegen de Japanse walvisjacht, maar zal altijd hulp bieden aan schepen en bemanningen in nood, ook als dat walvisjagers zijn.

Vanwege de grote voorraad olie aan boord kan de brand grote schade aanrichten aan de omgeving. Een olielek is in het kwestbare gebied bijzonder schadelijk voor de omgeving. Door de extreme koude breekt gelekte olie nauwelijks af: in Alaska wordt 18 jaar na de ramp met de Exxon Valdez nog steeds olievervuiling waargenomen. Schepen en materiaal die de olie op kunnen ruimen zijn dagen of mogelijk zelfs weken onderweg voor zij de plek des onheils in Antarctica hebben bereikt.

Deze noodoproep is de derde in zes dagen waar Greenpeace op heeft moeten reageren, midden in het Japanse jachtseizoen op de walvissen. Vrijdag werden twee bemanningsleden van Sea Shepherd in een rubberboot vermist op de ijskoude zee. Afgelopen maandag botste een schip van Sea Shepherd met een van de Japanse jagers en volgde een tweede noodsignaal.

Permalink  |  Comments (1)  |  Bookmark with Del.icio.us or furl.net

13 February 2007

Ijsbergen, pinguïns en walvissen!

Het voelt een beetje als stilte voor de storm. We zijn aangekomen in het walvisreservaat rond Antarctica, oftewel het gebied waar de Japanse walvisvloot opereert. Misschien vinden we ze morgen, misschien pas volgende week, of misschien wel vanavond. We weten het niet. Het water is als een spiegel. Overal drijven stukken ijs. Grote en kleine ijsschotsen, de ene nog grilliger dan de andere. Vanwege al het ijs besluit Frank, de kapitein, om ’s avonds de motoren uit te doen en te gaan drijven. Stilte….. Het uitzicht buiten is geweldig mooi. Het zonlicht schijnt, door de avond heen, over het water en verandert de kleur van het ijs van blauw naar oranje.

De afgelopen paar dagen was er één excuus om al je spullen uit je handen te laten vallen en naar het dek te gaan, namelijk: ‘Icebergs on the bow!!!’ Dan weet je dat er een uitzonderlijk grote of speciale ijsberg voorbij komt. Laatst stond ik met zo ongeveer de helft van de bemanning op de brugvleugel aan stuurboordzijde foto’s te nemen, als Sara heel voorzichtig zegt: �Walvissen…� Iedereen tuurt over het water naar tekens van walvissen. We staan bijna op het punt om Sara voor gek te verklaren, wanneer we twee rugvinnen boven het water uit zien komen. Het plaatje is compleet. Met de ijsberg op de achtergrond en vier bultruggen die ervoor langs zwemmen, is onze dag perfect. Ik kan nog net een foto maken van de staart van één van de walvissen voordat ze weer onder water duiken.

Ik ontdek dat er meerdere variaties zijn van een perfecte dag. Vandaag was er ook eentje. De dag verloopt nogal rommelig. Er is een boottraining gepland om 10:30 uur. Het heeft daarom geen zin om een grote klus op te pakken, dus ik maak alleen nog wat laatste aanpassingen aan een spandoek. Om 10:30 uur staat iedereen klaar op het helidek. Door al het ijs is het niet mogelijk om veilig met de rubberboten te varen. Na wat algemene instructies over de acties kunnen we weer terug aan het werk. De tijd voor de boottraining op het mededelingenbord wordt aangepast naar 13:00 uur. Ik zoek mijn gereedschap bij elkaar, en loop hiervoor langs Serkan. Hij roept: ‘Penguins on starboard side!’. Ik ren over het dek naar mijn hut om mijn camera te pakken en zie vlak langs de Esperanza een ijsschots drijven met daarop een pinguïn. Tegen de tijd dat ik met mijn camera op het dek verschijn, is de pinguïn er alweer vandoor door alle commotie aan dek. Dan zien we op een volgende ijsberg een aantal zwarte stipjes. Frank vaart er naar toe en daar zitten vijf pinguïns. Ik zie de ijsschot steeds dichterbij komen en neem zoveel mogelijk foto’s. Op een gegeven moment moet ik mij losrukken van de pinguïns om weer terug aan het werk te gaan.

Om 13:00 uur kom ik aan dek en krijg te horen dat de training opnieuw niet doorgaat. De eerste stuurman vraagt mij de tijd op het bord aan te passen naar 15:30 uur. Samen met Serkan ga ik daarna verder met wat onbelangrijke klusjes. Om 15:00 uur kijk ik weer eens naar buiten en door alle ijsbergen om ons heen, weet ik al wat ik over een half uur te horen zal krijgen. Net als ik weer aan werk wil gaan, hoor ik iemand iets zeggen over ‘a seal on the bow’. Hetzelfde scenario volgt: terug naar mijn hut, camera ophalen en naar de boeg. Maar daar is niets te zien! Karli, een van de campaigners, staat op de brugvleugel en wijst naar het helidek. Daar zie ik vlak naast het schip een ijsschot met inderdaad een grote zeehond. Hij is niet erg van ons onder de indruk. Hij komt even met z’n kop overeind, maar gaat dan weer rustig verder met slapen.

Ik had bijna mijn camera weer terug in de hut gelegd, wanneer er weer een mededeling over de intercom wordt gedaan. Frank vertelt ons dat we langs een uitzonderlijk mooie ijsberg varen. Drie trappen later sta ik op de brugvleugel aan bakboordzijde. Daar zie ik een ijsberg die het water lijkt te omarmen. Zo’n 71 foto’s later loop ik die middag voor de laatste keer met mijn camera terug naar mijn hut.

Vorig jaar had ik alleen een klein geleend digitaal cameraatje mee. Ik nam toen ook foto’s van alles wat ik zag. Toen ik de foto’s van anderen bekeek, die een betere camera met een grote lens gebruikten, nam ik mij voor dat als ik weer terug zou komen, ik dan ook zo’n camera mee zou nemen. En dat heb ik gedaan! De foto's die je bij deze tekst ziet heb ik gemaakt net mijn nieuwe camera :)

Tot volgende week! Stay tuned!

Groetjes,
Jetske

Ps. Mijn voorspelling van stilte voor de storm is uitgekomen. De dag nadat ik mijn weblog voor deze week schreef is een dag vol onverwachtse gebeurtenissen geworden. In de vroege ochtend is Frank door een van de kapiteins van Sea Shepherd gebeld met de mededeling dat zij de Japanse walvisvaarders hebben gevonden. De coördinaten vinden we later op hun website. De positie is vlakbij de plek waar we ze verwacht hebben. Niet veel later worden we opnieuw gebeld door Sea Shepherd. Ze zijn een rubberboot met bemanning kwijtgeraakt in de mist. We zetten extra motoren aan om hen te ondersteunen bij de zoektocht. Tegelijkertijd geven we aan dat het nog geruime tijd zal duren voordat we bij hen kunnen zijn. In de middag horen we gelukkig dat de bemanning terecht is. Het verwerkingsschip van de Japanse walvisvloot heeft Sea Shepherd geholpen met de zoektocht, maar het is nu weer een groot vraagteken waar ze naar toe zullen gaan. We zijn in ieder geval dus wel dichtbij………

Permalink  |  Comments (5)  |  Bookmark with Del.icio.us or furl.net

6 February 2007

Traumatraining en rubberboten

Metershoge golven, 40-50 knopen wind, ijsbergen, je eten op je bord balanceren en glijdend door de gangen; we zijn aangekomen in de wateren rond Antarctica. De nachten verlopen nu weer volgens drie verschillende scenario’s:
1. van links naar rechts rollen
2. van voor naar achteren kantelen
3. of een combinatie van 1. en 2.

Het rollen en de harde klappen van de golven tegen de boeg zijn het lastigst. Ze halen je uit je slaap en het is moeilijk om daarna weer in slaap te vallen.
De zeldzame rustige nacht die er tussendoor glipt ga je heel erg waarderen.


Het werken aan dek is er door het weer er eigenlijk alleen maar gezelliger op geworden. We mogen namelijk niets meer alleen doen. Of we nu een rol touw van het voordek moeten halen, een schroef aandraaien of trossen controleren; alles moeten we met z’n tweeën doen. We hebben veiligheidslijnen gespannen en overal op dek dragen we reddingsvesten. De afgelopen dagen ben ik samen met Caterina (uit Italië) en Serkan (uit Turkije) vooral bezig geweest met het maken van nieuwe painter-lijnen. Dit zijn lijnen die we gebruiken voor het lanceren (het in het water leggen) van onze rubberboten. Een lange painter-lijn hangt aan het schip en een korte aan de voorkant van de rubberboot. Door deze aan elkaar vast te maken kunnen we een rubberboot in positie houden om het veilig omlaag en omhoog te hijsen met de kraan. Voor het maken van deze lijnen moet je er ringen aan maken en een ander touw hier weer doorheen vlechten. Caterina die schipper is op een luxe zeiljacht (als ze niet voor Greenpeace werkt) laat mij zien hoe het moet. Leuk werk om te doen, al staan de blaren na een tijdje wel op je handen.


Ondanks het weer is de sfeer aan boord heel goed. Vandaag tijdens de lunch was iedereen (de mensen met een lichtelijk groene tint in mindere mate) druk aan het kletsen en de volumeknop van de muziek stond vol open. We zijn er klaar voor. De voorbereidingen gaan goed. Voor onze veiligheid hebben we een brandoefening gedaan en hebben we van de scheepsarts een presentatie gekregen hoe we om moeten gaan met traumasituaties. Daarnaast hebben we inmiddels twee boottrainingen gedaan. Iedereen kan weer aan de eigenschappen wennen van de verschillende rubberboten. We leren op elkaar in te spelen bij het lanceren van de rubberboten. Vooral met zwaar weer is het belangrijk dat iedereen op het juiste moment aan de touwen trekt. De pakken die we dragen zijn gecontroleerd of ze allemaal waterdicht zijn. En we zijn ook begonnen met het klaar maken van de materialen voor de eerste actie. Nu alleen nog de walvisvaarders vinden…..


Wanneer de internetverbinding het toelaat, kijk ik op de I-GO community. Een aantal ideeën vielen mij op. Veel mensen geven de suggestie om mensen zowel binnen als buiten Japan te vertellen over walvissen. Kennis over het verstandelijk vermogen van walvissen, het feit dat walvisvlees niet gezond is, de beelden van het jagen, dit alles helpt om mensen te laten begrijpen dat er niet meer gejaagd moet worden op walvissen. Een groot deel van onze expeditie draait om deze informatie. Door acties te voeren hopen we dat we mensen over de hele wereld kunnen bereiken. Via allerlei soorten media en websites geven we informatie over de walvissen, de jacht en de politiek achter het jagen. In Japan is er een speciale website ingericht: www.whalelove.org Het is een serie van Internet TV programma’s waarin een Japanse vrouw en een Spaanse man door Japan reizen en in gesprek gaan met mensen over walvissen en de jacht. De website geeft ook de mogelijkheid om hierover met elkaar in discussie te gaan. Neem maar eens een kijkje!


Op de I-GO community worden elke dag weer goede campagne ideeën gepost. Wat vinden jullie bijvoorbeeld van het idee van “Crazywoman�:

- Semmy saves the whales! Semmy Schilt is the winner of the K1 tournament and he is the world champion for 2007. Ask Semmy Schilt for ambassador: The K1 tournament is a very prestigious tournament in martial arts. In December 2006 Semmy Schilt dominated and became the winner. Semmy Schilt is a Dutch martial arts specialist and he is 2,12 metres tall. A lot of Dutch fighters are very good and very famous in Japan because they dominate this sport for years. As the Japanese adore the Dutch fighters, especially Semmy Schilt, we could ask him to act as an ambassador for the whales. Semmy and the whales have something in common: they are both huge!

Kent iemand Semmy? Wie weet, misschien zou hij dit willen doen. Ik hoor het graag!


Met een aantal ideeën zijn we aan het kijken of we ze kunnen uitvoeren. Daar zullen jullie later meer over horen of van zien.

En tenslotte wil ik met jullie nog een tweetal suggesties delen, waar ik toch wel mijn vraagtekens bij zet….

LOGIN:“- If all else fails ...
Strap torpedos to all the whales so they explode on contact with hunting ships�.

Tinus: “Van walvisvlees word je impotent, de meeste mensen weten dat niet, maar laten we dat alsjeblieft zo houden. Met een beetje geluk zijn de walvisvleeseters eerder uitgestorven als de walvissen�.


Ten slotte heb ik nog een lekker recept voor jullie van onze kok aan boord. Klik hier voor het recept. Eet smakelijk!

Tot over een week!

Jetske


Kom zelf in actie! Ga naar de I-GO community!

Permalink  |  Comments (5)  |  Bookmark with Del.icio.us or furl.net

30 January 2007

Schiet op, schiet op, we gaan vertrekken!!

Het is 10 minuten voor twaalf uur. Ik ben nog water in mijn gezicht aan het gooien om wakker te worden van een paar uurtjes slapen na mijn wacht van 04:00 uur tot 08:00 uur. Wanneer ik op het dek op loop zie ik een kade vol met mensen die ons uitzwaaien en succes wensen. Nolan, een engineer met wie ik eerder heb gevaren en die in Nieuw-Zeeland woont, loopt snel naar de railing en geeft mij een zoen op mijn hand als afscheid. We halen de trossen binnen en zwaaien tot we niet meer kunnen. Het is nu echt zo ver. Dit is het moment waar we zo lang op hebben zitten wachten. We gaan!

Nu wordt pas echt duidelijk wie er allemaal meegaan. De bemanning bestaat uit 38 mensen uit 16 landen en we spreken 10 verschillende talen. Velen van ons hebben al eerder meegevaren tijdens een expeditie naar de wateren rond Antarctica. Het water is kalm en het is stil aan boord in vergelijking met alle drukte van de afgelopen weken in Auckland. Terwijl ik dit schrijf hoor ik alleen zachtjes de motoren en het water dat langs de boeg stroomt.

Voordat we na de lunch aan het werk gaan, komen we bij elkaar op het helidek om stil te staan bij het overlijden van een goede vriend van ons, Richard Watson. Hij was zeer gedreven met actievoeren voor een betere wereld. 18 Jaar lang heeft hij zich voor Greenpeace ingezet. Velen van ons hebben met hem samengewerkt. Frank, onze kapitein gooit een bos bloemen voor hem in het water. Richard kennende zou hij willen dat we snel weer aan de slag gaan. We verspreiden ons over het dek om er zeker van te zijn dat alles, van de vuilnisbakken tot de rubberboten en de helikopter, stevig vast staat voor wat er komen gaat.

Ons vertrek kreeg van de Nieuw-Zeelandse luchtmacht nog een gouden randje. Tijdens een surveillance-vlucht tegen illegale visserij hebben ze opnames gemaakt van de Japanse vloot tijdens het jagen in de Ross Sea. Vanwege de publieke interesse voor de walvisjacht heeft de Nieuw-Zeelandse overheid besloten de beelden beschikbaar te stellen aan de media. We hebben nog flink wat dagen te reizen voor we in dat gebied zijn, maar met deze informatie zijn we wel weer een stukje dichterbij om ze te vinden.

Stay tuned voor volgende week!

Kom zelf in actie! Ga naar de I-GO community!

Permalink  |  Comments (2)  |  Bookmark with Del.icio.us or furl.net

23 January 2007

Nog een paar dagen, en dan: trossen los!

Terug aan boord

Het is 11 maanden en 5 dagen sinds ik voor het laatst over de loopplank van de Esperanza liep. Voorlopig is dit actieschip weer mijn thuis. Alle typische scheepshandelingen waar ik de vorige reis aan gewend was geraakt komen weer terug. Tot dertig tellen voor het doorspoelen van de toilet, het rondje voor het afval (ik ben voorlopig weer de garbologist) en het wachtlopen. Het meeste is nog precies hetzelfde.




De walvisvloot vinden
Onder de bemanning een aantal nieuwe gezichten. Zij lopen met dezelfde vragen rond als ik vorig jaar. “Hoe zwaar wordt het op zee, wat kunnen we verwachten tijdens de acties, hoe is het om een walvis afgeschoten te zien worden, word ik zeeziek, wanneer zie ik mijn eerste ijsberg?� Dit zijn geen verrassingen meer voor mij. Toch ben ook ik erg benieuwd naar hoe alles zal gaan dit jaar. Hoe pakken onze nieuwe ideeën voor acties uit en welke aanpassingen heeft de Japanse vloot gemaakt? En hoe kunnen we de suggesties van bezoekers meenemen bij onze acties? Maar de belangrijkste vraag voor nu: lukt het ons de walvisvloot te vinden in die immens grote oceaan rond Antarctica?

Aanslag op de Rainbow Warrior
Dit jaar vertrekken we vanuit Nieuw Zeeland. Voor ik aan boord ga is er een plek waar ik absoluut heen wil: de laatste rustplaats van de Rainbow Warrior. Op 10 juli 1985 is dit Greenpeace-schip tot zinken gebracht door de Franse geheime dienst in de haven van Auckland. Eenmaal onder water geniet ik van het vele leven dat ik zie rond het wrak. Het is helemaal overgroeid met planten en er zwemmen veel vissen over het dek en in het ruim. Op het achterdek zie ik een witte steen met een vredesduif. Het is de herdenkingssteen die er anderhalf jaar geleden tijdens een herdenking op geplaatst is. Ik vind het heel bijzonder de Rainbow Warrior in het echt gezien te hebben. Een belangrijk hoofdstuk in de geschiedenis van Greenpeace en in die van Nieuw Zeeland. Want het was niet alleen een aanslag op Greenpeace, maar ook de enige aanslag ooit op Nieuwzeelands grondgebied door een ander land.

Hoe meer ideeën voor acties, hoe beter!
Mijn eerste klus aan boord is bezoekers van een open dag te ontvangen op de brug. Vier uur lang praat ik met mensen over alles wat er te zien is op de brug, mijn ervaringen van vorig jaar en onze plannen voor deze expeditie. De mensen hebben veel vragen en komen met allerlei suggesties voor acties. Ook op de website blijven de acties binnenstromen. Hoe meer, hoe beter! Door de week breng ik de meeste tijd door op het dek. De druk neemt toe, want we hebben nog maar een paar dagen en dan gaan de trossen los. Er moet veel geschilderd worden en elke dag worden er allerlei bestellingen afgegeven. Dit betekent ook weer veel opruimen om al deze spullen een plek aan boord te geven. En die plek moet solide zijn want in het walvisreservaat bij Antarctica waait het harder dan waar ook ter wereld.

> Kom zelf in actie! Ga naar de I-Go community !

Permalink  |  Comments (16)  |  Bookmark with Del.icio.us or furl.net

More weblog entries »

Search this blog: