June 15, 2005
Nostalgia
Ozgun cheking the weblog
From Omar
I'm sitting at the balcony of Ozgun's flat in Izmir, one of the many wonderful people I met during my stay in Turkey.
Izmir is worlds apart from Incirlik, but somehow I can't help but feel a surprising kind of nostalgia for our embassy their. I miss the people that kept it alive for a month.
We all needed some time off to recharge our batteries. In a few days I’ll leave Turkey and head back to work, but I’ll be checking often for comments and I’ll try to post some entries every now and then, maybe just anecdotes or stories about my stay in Incirlik. I’ll go through the piles of pictures and post some as well.
Thanks to all the people who “kept an eye” on our weblog.
Posted by Omar at 01:50 PM | Comments (3)
June 12, 2005
The End ???
Mahir,Omar,Aslihan,Hilal
From Omar
Well, I figure this will be my last post for a while. Weve just said goodbye to Berend, Im leaving this afternoon and so will Aslihan. Paola, Stephanie, Jonathan and Philip left yesterday. Ive arrived at the embassy only a few days after it opened; its been almost a month now, during which Ive met all the activists that joined the embassy. Wonderful people, different in many ways, but all driven by the same desire; uncovering what the US military has deliberately kept hidden about nukes in Incirlik, and spreading a message of peace and hope for a better future for all.
Im feeling this knot in my stomach. Despite all the hardships that we all lived through, it pains me to have to leave the embassy. Ive greeted many activists, said goodbye to many, but I know that by this time tomorrow, this lively embassy will stand silent. When I think about it, I have to say that in many ways, our mission was a successful one. From the early days when people refused to even talk to us, to the later ones, greeted and welcomed in the village. Weve achieved a lot, a lot more remains to be done, eventhough I feel that our presence as foreign activists could have been put to better use.
Thanks to all the people whove embarked on this journey. Im grateful I had the chance to meet all those people, though I know I will be keep a special memory for two of them. Mahir, a man with tremendous insight on life and a big heart, and Aslihan, a capable woman with a sweet spirit. I know she had a lot to deal with, but that never stopped her from looking after all of us. Thank you all.
Posted by Omar at 11:08 AM | Comments (2)
Hilal
Ben Adanalıyım. Kentimde bu bombaların bulunmasını istemiyorum. Bir atom bombasının patlaması ihtimalinde bütün ailemi, akrabalarımı, arkadaşlarımı, geçmişimi kaybedeceğim. Ve eğer bu atom bombalarının Türkiyeden çıkarılmasına bir katkım olursa bu onlara hayatımda verebileceğim en güzel hediye olacak. Bu hediyeyi tüm Adana halkının, tüm insanlığın hakettiğini düşünüyorum.
Oysa bu yılın başında büyük bir üzüntüyle Adanaya dönmüştüm. Greenpeacede nükleer silahsızlanma için bir kampanyacı olmaya talip olmuştum. İlk ikiye kalmamama rağmen kabul edilen kişi ben olmamıştım. Görüşme yaptığım kişiler sonradan samimiyetle bana alınan kişinin küresel takıma daha uygun olduğunu ve daha iyi İngilizce konuştuğu için alındığını bildirmişlerdi. Ben de onlara Adanada birine ihtiyaçları olduğu takdirde yardımcı olacabileceğimi söylemiştim.
Aslıhan Şubat sonunda beni aradı. Adanaya gelmişlerdi. Birlikte İskenderuna MV Ulla mitingine gittik. Kampanyayla Adanada neler yapılabileceğiyle ilgili konuştuk. Daha sonra başka ziyaretleri de oldu. Bizde kaldı. Annemler artık onu uzun süre görmediklerinde özlüyorlar.
Elbette işe alınmadığım için 2001den beri şu ya da bu şekilde bağlantım olan ve çalışmalarını hep takdir ettiğim Greenpeacee küsecek değildim. O tarihten bu yana GP Türkiye ve GP Fransa üzerine Marmara üniversitesinde ve Paris EHESSde iki tane tez yazdım. Halen doktora çalışmamın baş ekseninde Greenpeace bulunuyor. Bunları yaparken Greenpeace çalışanlarının araştırmalarıma olan katkılarını asla yadsıyamam.
Bugün Barış elçiliğinin her köşesinde emeğimin olduğunu bilmek beni gururlandırıyor. Biz dünya üzerinde atom bombası bulunan bir üsse en yakın Greenpeace grubuyuz. Burada yaşamaya başladığımızdan beri meraklı gözlerin düşman bakışlara, düşman bakışların yeniden meraka ve onaylamaya yavaş yavaş dönüşümünün her safhasında bulundum. Yaptığımız iş atomu parçalamaktan daha zor olduğu için olabildiğince özenli olmamız gerekiyor. Bugün buradaki amacımız dikkat çekmekten çok burada yaşayan insanların önce güvenini sonra da duyarlılıklarını kazanmak.
Diğer yandan, muhteşem bir ekip olarak çalışıyoruz. Mahir önceden harabe halde olan bu evi adam etmek için kısa sürede insan üstü bir çaba gösterdi. Sıcakkanlılığıyla soğukkanlılığını şaşırtıcı bir şekilde bir arada bulunduran Gülşah bize hızır gibi yetişmeden önce birara neredeyse umutsuzluğa bile kapılmıştık. Sonra Çağdaş, Ceyda, Özgül, Cenk yeri geldi bizimle boya taşıdılar, yeri geldi evin tabanını cilaladılar, basın toplantısında bizi yalnız bırakmayıp Adanadaki neferlerimiz oldular.
Ardından Güzel insan Bahadırın huzur veren desteğini gördük. Omar, Berend, Yentz, Randa, Philip, Stephanie, Jonathan ve Paula dil engeline rağmen buradaki halkla, Adanayla ve çocuklarla çok sıcak ilişkiler geliştirdiler. Hatta artık çat pat Türkçe bile konuşuyorlar. Meldacığım da deneyimlerini bizimle koşulsuz paylaştı. Nahit imza toplamak konusunda hepimizden daha başarılı oldu. Daha ne olsun.
Elbette daha yapacaklarımız var. Asıl hedefimiz bu insanlık dışı bombaların buradan çıkarılmasıdır. Bunun için uğraşırken İncirlik sakinlerinin gelecekte yapacağımız herhangi bir faaliyette yanımızda olmalarını, bizi desteklemelerini istiyoruz. Biz buradan kovularak değil mesajımızın benimsendiğini gösteren barışçıl selamlarla uğurlanarak ayrılmak istiyoruz.
Nükleer silahlardan arındırılmış bir dünya ümidiyle..
Posted by Omar at 08:46 AM | Comments (1)
June 11, 2005
The salt lake
By Stephanie
During our trip in the minibus from Incirlik to Ankara, we made several stops; one was at the salt lake Tuz Golu. It is very large yet at the same time extremely shallow. As we ran towards it, we noticed that the salt was very soft. Strangely enough when we stepped into the water we were in for a big surprise as the salt in the water became very hard and sharp and stuck into our feet. From there it was ow-ow-ows, there was not a single sound or living creature to spot. The sun was setting at that moment and very beautiful colours appeared in the sky. We were all in a good mood and started half to dance. We felt recharged to continue the trip to Ankara ;)
Posted by Omar at 01:16 PM | Comments (0)
June 10, 2005
100% Nahit
by Paola
Im leaving tomorrow morning. It wont be easy to leave Incirlik, the Embassy, and the people I met here. Its been a great experience, on many points of view.
There is one thing that really gave me something, and its talking to people in the streets of Adana, to inform them about the bombs, to have the postcards for the Prime Minister signed. I will always remember their smiles, their eyes when they were reading the message on the postcards, the questions they asked. I wish I can do this back to Italy with the people in Ghedi and Aviano, where the nuclear bombs are.
But it was possible, here, for a non turkish speaker like me, to have such a close contact to people, because of the turkish guys that helped us a lot: great Mahir, sweet Melda, smiling Hilal and expecially wonderful Nahit.
He was always there to help us, translating everything, giving us information and being so nice to everybody. I remember he was so excited when we were going to Ankara, his hometown, for the action. He is always ready to help, 100% sympathetic, 100% nice: 100% Nahit.
Posted by Omar at 04:30 PM | Comments (1)
The only truths...
By Omar
Yesterday, all of us at the peace camp went out for a drink, unwinding after the action in Ankara.
A group of US soldiers on leave had been there for a while. A few exchanges and soon one of the soldiers, Dan, offered to buy a round of tequila shots.
Later on, he came along to visit our peace embassy and asked to add something to the log. Heres what he had to say:
As a soldier in the US Air Force, congregating with the International Green Peace Party is a relief. The only truths I see, are the truths that the US military sees. I met everybody at a bar, 10 June 2005. We spoke of the propaganda the military feeds us and the nuclear program that I was unaware of. Inspired, I decided to stay and talk throughout the night. They explained their purpose was not to protest, but rather to inform.
Posted by Omar at 12:18 PM | Comments (2)
If they only knew...
By Paola
There are lots of people in the street. We are in a busy area, in the centre of the Turkish capital, on Wednesday morning. There are elegant businessmen in their suit, middle aged women wearing veils on their heads, young mothers with their children.
At the bus stop, an occidental woman is sitting, apparently reading a book. Short red hair, light skin, coloured top and jeans, she looks like a tourist, just waiting for the bus to take her to a park, or to a mosque. When the activists pass in front of her, she glances briefly and comes back to her book.
Later, Philip and I will see this good-looking woman crossing the PM Office road, right in front of the police. Policemen will follow her with their eyes and she will pass by, looking in all directions. Two of the men in uniform will nod, maybe saying each other ok, shes just a tourist, shes got nothing to do with these guys. Its funny how things never are what they seem... The blue eyes woman is in fact Nicky, our campaigner from Greenpeace International!!! :-)
Posted by Omar at 11:44 AM | Comments (1)
We're keeping our eyes on you
Omar Wrote
Well, here we are at the embassy again. Weve missed a few updates, but we were in Ankara, taking part in a greenpeace action in front of PM Erdogans office. We're keeping our eyes on you was meant to deliver a message to PM Erdogan, who was about to meet with President Bush, that we dont want more nukes brought to turkey, we want the existing ones (90 Nukes) out of the Incirlik air base and that we are striving for a nuclear free Middle-east.
After a few scuffles and arrests, Ziya, Aslihan, Hilal and Berend were released and Aslihan immediately started talking to the media present at the site, heavily surrounded by police officers and secret service agents. Jonathan and I managed to sneak in behind Aslihan and open up the banner showing our message. Soon after Stephanie The eye joined in.
Stephanie Wrote
A few days ago we had an action (or demonstration, call it as you want) in Ankara. We started waking up early and making our walk to the park. There we had to wait a few minutes and after the signal was given, we took off. It didnt take long though before the police dragged 3 of us. A few others were not allowed to enter the street leading to Erdogans office. I was a bit afraid for the people who were taken by the police because the police was running and it looked all quite dramatically. Luckily, they were released almost immediately and then Aslihan gave a press conference. There were a lot of cameras and flashes were lighting up everywhere. The people who couldnt enter saw their chance to support Aslihan and opened the banner behind her. As you can see on the picture, we also wanted to use two head-eyes to make our message clear. Unfortunately, we lost one eye (police kept it), but we still had one, which was undamaged, and we could still use that one. People passing by were wondering what was going on and a lot of them had never heard of the topic before. In general, we had amazingly press coverage and Berend was even on BBC-website!
Paola Wrote
It's 10.30 in the morning, when Philip and I get off the bus in front of the Prime Minister's office in Ankara. We have our t-shirts with the message, Remove the Nuclear Bombs, and huge eye-shaped balloons tied to smaller ones. We walk down the street towards the PM Office and start to cross the road, but we don't manage to get to the front gate: the police sees us and come across the road and order us to stop. We just stand there, holding our balloons with our message and hold our ground. We are here to ask the Prime Minister Erdogan who's in Washington to meet President Bush, to remove the nuclear weapons from Turkey. It's the same message we wish to deliver to all our governments, and the same situation all over Europe: Italy, Belgium, The Netherlands, United Kingdom, and Germany. That's why we are here: it's a global problem.
After few seconds, dozens of men come running from the Prime Minister's Office: at first, we don't understand who they are. But as soon as they arrive in front of us, they start taking pictures: they are photographers and operators from the media.
I stand there, and I think about our Embassy in Incirlik, I think about all the patient work that the guys have been doing during the last weeks, getting nearer and nearer to the people every day, explaining, listening, smiling, giving balloons to che children, and simply being there. Now, we are going to spread the message around turkey, Europe, and over the ocean, to Washington D.C.
Philip Wrote
As I was with Paola I wont repeat what happened so I will just give my thoughts on what I expected to happen, instant arrest, a possible 1-3 year prison sentence or deportation at the very least. After losing our interpreter to a momentary loss of nerve, understandable when your facing a sea of police running towards you. I was amazed to find that the Turkish Police acted with amazing restraint and we where only detained where we stood for a matter of minutes before finally being reunited with our other team members, who had been arrested and released. Message delivered without incident.
Aslihan Wrote
I was there standing in front of the prime ministers office with Ziya and Hilal. There was nobody else to open the banner or come with the eyes. We were separated from the rest of the team. So I stood there for a while until the police realized whom we are. Well they did not notice us until we decided to start to give a statement. Then we have been dragged to the police bus where the only thing I could think of was whether the message came across. Sitting there in the car I was able to hear the police radio. They have been told that the group can do a press conference. I was restless again, I stood up to say, Hey, you have to release me, I am supposed to give the press conference, you have to let me get out So they let me out to give the conference.
--------------------------------------------------------------------
Gözümüz üzerinizde
Omar Wrote
İşte yeniden elçiliğimizdeyiz. Bir süredir güncelleme yapamıyorduk çünkü Ankaraya Başbakan Erdoğanın ofisinin önünde eylem yapmaya gitmiştik.
Aynı gün Bush ile görüşecek olan Başbakan Erdoğana Türkiyeye daha fazla nükleer silah getirilmemesi, halihazırda bulunanların da (90 bomba) İncirlikten çıkarılıp ABDye geri gönderilmesi ve sökülmesi için Gözümüz üzerinizde mesajını iletmek amacındaydık.
Ziya, Aslıhan, Hilal ve Berendin kısa bir süre tutuklanmalarına rağmen polis görevlilerinin ve sivil polislerin arasından Aslıhan hemen orada bulunan medya mensuplarına konuşmaya başladı. Jonathan ve ben Aslıhanın arkasına geçip mesajımızı gösteren pankartı açtık. Hemen sonra kafasındaki göz ile Stephanie aramıza katıldı.
Stephanie wrote
Birkaç gün once Ankarada bir eylem (isterseniz bir gösteri de diyebilirsiniz) yaptık. Erkenden kalkıp parka doğru yürüdük. Orada birkaç dakika bekledikten sonra sinyal gönderildi ve harekete geçtik. Polisin üçümüzü durdurması uzun zaman almadı. Diğer birkaçı Erdoğanın ofisinin önündeki sokağa bırakılmadı. Polis tarafından alınanlar için çok endişelendim çünkü polisler koşuyordu ve bu sahne biraz dramatikti. Neyse ki, hemen bırakıldılar ve Aslıhan basın açıklamasını yapabildi. Ortada pekçok kamera vardı ve heryerde flaşlar patlıyordu. İçeriye giremeyenler de böylece Aslıhanın arkasına geçip pankart açma şansını yeniden kazandılar. Fotografta da gördüğünüz göz-kafalardan aslında iki tane kullanmak istemiştik ancak birini kaybettik (polis el koydu) ama hala sağlam bir tane daha vardı ve bunu kullandık. Oradan geçenler neler olup bittiğini merak ediyorlardı çünkü konudan hala haberdar değillerdi. Genel olarak medyada çok yer bulduk hatta Berend BBC nin bile internet sitesindeydi.
Paola Wrote
Sabahın saat 10.30da Philip e ben Ankarada Başbakanlığın önündeki otobüsten indik. Üzerimizde Nükleer silahlar dışarı mesajının geçtiği tişörtlerimiz ve elimizde küçük olanlarla birlikte göz biçimindeki dev balonlarımız var. Sokaktan aşağıya başbakanlığa doğru yürüyoruz ve karşıya geçmeye çalışıyoruz ama kapıya gelemiyoruz. Polis bizi görüyor yolun karşısına geçip bize durmamızı söylüyor. Biz de elimizde balonlarla ve mesajımızla orada duruyor ve yerimizi korumaya çalışıyoruz. Biz burada şu anda Washingtonda bulunan ve Bushla görüşecek olan başbakana nükleer silahları Türkiyeden çıkartmasını söylemek için bulunuyoruz. Bu, Avrupada aynı durumda olan Italyadaki, Belçika, Hollanda, İngiltere ve Almanyadaki kendi hükümetlerimize ilettiğimiz mesajın aynısı. Bunun için buradayız: bu küresel bir sorun.
Birkaç dakika sonra bir sürü adam Başbakanlıktan bize doğru koşarak gelmeye başladı, ilk once kim olduklarını anlayamadık. Ama bizim yanımıza gelir gelmez fotograf çekmeye başladılar: bunlar fotografçılar ve medya çalışanlarıydı. Orada dururken İncirlikteki elçiliğimizi düşündüm. Arkadaşların haftalardır süren sabırlı çalışmalarını düşündüm. Anlatarak, dinleyerek, gülümseyerek, çocuklara balonlar dağıtarak ve sadece orada bulunarak insanlara hergün biraz daha yaklaşıyorlardı. Şimdi mesajımızı bütün Türkiyeye, Avrupaya hatta okyanusun diğer yanına Washingtona yayacağız.
Philip Wrote
O sırada Paolanın yanında olduğum için neler olduğunu tekrarlamayacağım, hemen oracıkta tutuklanma, 1ile 3 yıl arası hapis cezası ya da en kısa zamanda sınır dışı edilmek gibi nelerin olmasını beklediğime dair düşüncelerimi anlatmakla yetineceğim. Bir derya dolusu polisin üzerimize gelmesi üzerine tercümanımızı geçici şok nedeniyle kaybettik. Aklı başında hareket eden polisin tavrı beni etkiledi. Tutuklanan ve salıverilen diğer gruptaki arkadaşlarımızın yanına katılana dek bir sure orada tutulduk. Mesaj kaza olmadan yerine ulaşmıştı.
Aslihan wrote
Tam orada, Başbakakanlığın önünde Ziya ve Hilal ile duruyordum. Grup ikiye ayrılmış ve diğerleri oraya gelmeyi başaramamıştı. Pankart ve gözlerimiz geride kalmıştı. Polis bizim kim olduğumuzu anlayana kadar orada durduk. Aslında biz diğerleri olmasa da açıklamamızı yapmaya karar verinceye kadar da anlamadılar. Sonrasında ise hemen polis otobüsüne götürüldük. Düşünebildiğim tek şey mesajımızı istediğimiz gibi ulaşamadığıydı.
Orada otobüsün içinde otururken polis radyosunu dinleyebildim, basın açıklamasının yapılabileceğinden bahsediyordu. Sabırsızlanmıştım, hemen ayağa kalktım; Basın Açıklamasını benim yapmam gerekiyor, beni serbest bırakmalısınız. Sonunda onlar da ikna oldular. Hersey planlandığı gibi gelişmişti, tersine doğru olmasının dışında!
Posted by Omar at 02:15 AM | Comments (0)
June 06, 2005
Doves can create very colorful rainbows
From left: Mahir, Philip, Jonathan, Berend,
Paola, Stephanie, Hilal, Melda, Aslihan / Photo by Omar
From Berend Boomsma
Today we had to say goodbye to Melda. She is a lovely volunteer with whom we had a lot of good fun and at the same time learned a lot from her.
Tonight we went to a cafe to relax and to play backgammon. A few of us did not know how to play this game, so as we sat down and started to play the game while others explained how we played. On the other side of the street where about twenty-five men sitting and having a chat together. They where the wise men from Incirlik. After five minutes a man came to us and asked us if we would like to come over and talk with them about the American nuclear bombs at the base in Incırlık.
This was actually the moment we were waiting for, so we went over and introduced ourselves. Their attitude was one of curiosity and they accepted us as their friends, which is a big improvement to the situation a few weeks ago. Nahit started to speak as he was giving a presentation. A few minutes after that Aslihan our campaigner and Mahir joined the group, so the conversation went on. They where very interested in what we had to tell and were not hostile at all, in fact it shows that the awareness of people here has started to rise. They were interested in the fact that we are an international group and wanted to know what our governments think about nuclear bombs. They also asked about the Americans and what they are going to do about it.
They question where very interesting and they appeared to show a lot of concern.
All I can say is that doves can create very colorful rainbows. I feel that we are slowly winning ground and that the people are starting to choose our side
Posted by Omar at 09:56 AM | Comments (5)
June 04, 2005
And theyre in charge of the bomb!
From Omar and Philip
One evening while everyone from the peace embassy went to dine at Mujdats restaurant, a strange comedy started to play out, with the compliments of the owner and one his staff members.
They cleared a table and brought out a chopping board and large curved knife. The owner then placed a toothpick on the board and took a swipe at it and promptly cut it in half, to cheers and claps from the staff and patrons. He then invited an American soldier to have a go. Come on! Come on, have a go! he shouted. The American approached the table and was handed the knife and the owner placed a toothpick on the board, promptly, the American cut it in half. Everyone cheered and applauded. The owner said, OK, lets make it a little more interesting this time. Take your shoe and sock off and stand on one leg! So he did. Another swing and the toothpick is cut in half and everyone clapped and cheered, OK said the restaurant owner Now well make it a little more difficult, stand on one leg . And they blindfolded him. At which the owner bent down and promptly picked up the soldiers sock and held it stretched out over the chopping board CHOP, the sock was neatly sliced in half. The owner then quickly placed the sock back in the shoe. Everyone clapped and cheered. The soldier then went to put his shoe and sock back on; he started to pull the sock which promptly slipped up his leg accompanied by the laughter of the whole restaurant. At which the American turned bright red after he realized that he was the brunt of the joke.
And these people are in charge of the bomb!
Posted by Omar at 08:29 PM | Comments (1)
Blowing up...the balloons!!! / Bombalar patlayacağına balonlar patlasın!!!
From Stephanie
Yesterday, Mahir and me went to distribute balloons to the children on the street and in the elementary school of the village. They were all very happy with the simple present. When they inflated up the balloons, the text "Nucleer bombalar disari" becomes bigger and bigger. In the school, 2 girls were speaking about the text. But as they saw a teacher approaching, they stopped talking. It was and still is a controversial topic. The schoolchildren ran towards us and in just few minutes we had no more balloons to distribute.
Hopefully, the heat won't blow up the balloons too quickly ;-). That might give the young children more time to start thinking about the message.
------------------------------------------------------------
Mahir ile dün sokaktaki ve köyün ilköğretim okulundaki çocuklara balon dağıtmaya gittik. O anda çok mutlu oldular. Balonlar şişirildiklerinde "Nükleer Bombalar Dışarı" yazısı gittikçe büyüyor. Okuldaki iki kız bu yazıdan söz ediyorlardı. Kendilerine yaklaşan öğretmeni görünce sustular. Bu konu geçmişte olduğu gibi bugün de hala tartışmalı bir konu. Çocuklar bize doğru koşarak geldiler ve birkaç dakika sonra artık dağıtacak balonumuz kalmamıştı. Umarım, balonlar sıcaktan kısa sürede patlamazlar;-) Böylece küçüklerin mesajımız hakkında düşünmek için daha fazla zamanları olur.
Posted by Omar at 12:52 PM | Comments (0)
Blossoming Buds of hope /
June 4, 2005
From Omar Oueini
Yesterday evening, a group of us were walking in downtown Adana, talking to people and distributing leaflets. A woman, probably on her way from a flower shop, stops and looks at the t-shirts were wearing, (Nuclear Bombs Out). She approaches two of the volunteers, Stephanie and Paola.
We love you guys, we support what you are doing, and hands to each of them an orange sunflower out the bouquet shes carrying.
This woman was a prime example of the kind of awareness we were striving to achieve when we started this peace-embassy. Now that the time frame that was originally set is nearing its end, I find myself reflecting on the time I have spent here. Despite all the hardships that weve endured, I cant help but think how I would hate to see this embassy shutdown. Weve accomplished a lot since we started, but we really just planted the seeds. Theres still a lot to be done in order to nurture the just blossoming buds.
--------------------------------------------------------------
Dün akşam, sokaktaki insanlarla konuşmak ve el ilanlarımızı dağıtmak için bazılarımız Adanadaydık. Sanırım bir çiçekçi dükkanından çıkmış olan bir kadın, durup üzerimizdeki Nükleer Bombalar Dışarı yazılı tişörtlere bakmaya başladı. Gönüllülerden Stephanie ve Paolaya yaklaşarak Sizi seviyoruz çocuklar, yaptıklarınızı destekliyoruz diyerek, onlara elindeki buketten birer sarı çiçek verdi. Bu kadın, Barış Elçiliğini ilk açtığımızda insanlara kazandırmak için uğraştığımız bilincin önemli bir örneğiydi. Elçilik çalışması için başlangıçta karar verilmiş olan süre dolmak üzereyken, kendimi burada geçirdiğim zamanla ilgili düşünürken buluyorum. Burada katlanmayı başardığımız tüm zorluklara karşın, elçiliğin kapandığını görmekten ne kadar üzüleceğimi düşünmeye başladım. Başladığımızdan bu yana çok şey başardık, ama gerçekte yalnızca tohumları ekmiş olduk. Şimdi açmaya başlayan tomurcukları besleyebilmek için yapılması gereken hala çok şey var.
Posted by Omar at 12:28 PM | Comments (1)
June 02, 2005
Dropping the bomb... a good thing? / Bombayı atmak.... iyi birşey olabilir mi?
Posted by Philip
My first impressions of Incirlik are that many of the locals of the town are not even aware of the presence of nuclear weapons on the base or believe there are only a few, some even believe they are no US weapons only Turkish. It seems split as to the concern for them as many feel that they must deal with their problems as they arise and for them Nuclear are not an immediate threat. "Putting bread on the table is what we need to worry about at the moment" told one man. Where as others appear to know fully well the consequences. A vegetable seller told "The Nuclear bomb is a crime against humanity", and asked for the Greenpeace activists t-shirt and promptly put in on and then continued to sell his vegetables! One man said "We saw a film about Hiroshima and Nagasaki at school, but I have not given it much thought since then. This is the first time in a long while since I've had to think about it. We really need to remove them from Incirlik ".
In Adana someone stated "It would be a good thing if they dropped a nuclear bomb on Incirlik at the very least we would be rid of the Americans and that base!" The activist told "But it will also effect you, even small nuclear bombs are at least 8 times bigger than the bomb they dropped on Hiroshima"! "Really, maybe it won't be such a good thing after all". He replied with a look of shame on his face. The Adana municipality also showed there support when a small delegation from Greenpeace and members of a local NGO visited his office. The Mayor signed "The Mayor's for Peace Document" started by the Mayor of Hiroshima without hesitation he even asked for Greenpeace help in local problems concerning de-forestation in the region.
--------------------------------------------------------------
İncirlikteki ilk izlenimim burada yaşayan halkın ya atom bombalarından korkmadıkları ya da bunlardan yalnızca birkaç tane bulunduğunu düşünmeleri hatta bu bombaların ABDye değil de Türkiyeye ait olduğunu düşünmeleri oldu. İnsanlar bu meseleye yaklaşımlarında ikiye ayrılmış gibi görünüyor: Pekçoğu ilk olarak kendi sorunlarıyla uğraşmaları gerektiğini düşünürken nükleerin acil bir tehdit olmadığını öne sürüyorlar. Biri bana Eve ekmek getirmek şu anda kaygılandığımız asıl mesele dedi. Diğer taraftan bazıları ise sonuçların oldukça farkında gibi görünüyor. Bir sebze satıcısı atom bombasının bir insanlık suçu olduğunu dile getirdi. Bizden bir Greenpeace tişörtü istedi ve tişörtü hemen oracıkta giyip sebzelerini satmaya devam etti. Bir başkası ise Okulda Hiroşima ve Nagazakiyle ilgili bir film görmüştük, ama o günden bu yana bu konuyla ilgili ilk kez düşünüyorum. Bu bombaları gerçekten de İncirlikten çıkarmamız gerekiyor. dedi.
Adanada gönüllülerden birine Aslında İncirlikte bir nükleer bombanın patlaması iyi olur en azından üsten ve Amerikalılardan kurtulmuş oluruz. denildi. Arkadaşımız ona Ama bu seni de etkileyecek. Bu bombaların en küçüğü bile Hiroşimaya atılan bombaların en az sekiz katı büyüklüğünde. diye cevap verince yüzü kızarıvermiş. Adana Belediyesi de Greenpeace ve yerel bir STKnın temsilcilerinin ziyareti sırasında bize desteğini verdi. Adana Belediye Başkanı, Hiroşima belediyesi tarafından kurulan Barış için Belediye Başkanları organizasyonu başvuru belgesine imzasını tereddütsüz atarken bölgedeki ormanların yokolması tehdidine karşı Greenpeaceden yardım istedi.
Posted by Omar at 11:03 PM | Comments (2)
May 31, 2005
Uncle Sam
Melda talkin to 2 young visitors / Photo by Philip
Monday 30
Jens Munch and Omar Oueini
Roughly three weeks into the activities of the peace-embassy in Incirlik there was a replacement of volunteers. One of our most active volonteers, Bahadir, had to go back to his job, while three new volunteers, Melda from Turkey, Jens and Randa, from Lebanon arrived Saturday and on Sunday Philip from England. As we become more acquainted with the village and it with us, some interesting things have come to light. One of these are the different groups which live here. The villagers who have businesses on the main road, facing the base, have a very different attitude to both Greenpeace and the American base from those who live further away. As we come out of the embassy in the morning we enter directly onto the main street along which the barbed-wire fence of the base stretches.
Along this street the businesses have names such as, Uncle Sam's Clothing and Woody Woodpecker's Furniture, and the people waiting in the doorways have newly acquired American accents riddled with military slang. This is where we have so far encountered most resistance and, although increasingly rarely, hostility. The times we have been out at night to visit the many bars frequented by American servicemen along this street there have been times when we have politely been asked to leave and others when we have only been made aware that our presence is not desired. Although attitudes are changing there are still shopkeepers who believe that the peace-embassy is a threat to their business interests.
Over the last few days, though, more and more people have been visiting the embassy and shown interest in our message. Today two local youngsters came to visit and we were interested to find that they were much more curious about the recent war on Iraq, voicing specific opinions about it being a war for oil, and less interested in our information about nuclear weapons. Especially since their concerns were so much at odds with the logos on their T-shirts.
We have also been spending more time with the people further removed from the business interests of the main street. These areas also have strong ties to the base but in a different way. Many have worked on the base as firemen, maintenance, construction etc. Here people are often more critical towards the base. One of the things we are trying to achieve at the moment is gaining the confidence of this part of the village. Addressing and listening to their interests holds many possibilities for our work. A large part of our work here still contains a great deal of walking and talking around the village and making ourselves known. As people open up more we continue to learn about different ways in which our work here can be furthered.
------------------------------------------------------------
Barış Elçiliği'nin etkinliklerinin ikinci haftasında gönüllülerden bazıları ayrıldı ve yeni arkadaşlar bize katıldı. Lübnan'dan gelen yeni iki gönüllümüz Jens ve Randa Cumartesi, İngiltere'den gelen Philip ise Pazar günü İncirlik'e vardı. Köyle tanışıklığımız daha fazla arttıkça, ilginç bazı bilgiler edindik. Bunlardan bir bçlümü burada yaşayan farklı gruplarla ilgiliydi. Üsse bakan ana cadde üzerinde dükkanı olan köylülerin, Greenpeace'e ve Amerikan üssüne olan tavırları, daha uzakta yaşayanlara oranla oldukça farklı. Sabahları elçilikten çıktığımızda doğruca, üssün dikenli tellerinin uzandığı ana caddeye ulaşıyoruz.
Bu caddedeki dükkanların "UncleSam's Clothing", "Woody Woodpecker's Furniture" gibi isimleri var ve yeni kazanmış oldukları askeri argo ile karışık bir Amerikan aksanıyla konuşuyorlar. Başlangıçta en fazla dirençle ve gittikçe daha az da olsa düşmanca bir tutumla karşılaştığımız yer burası oldu. Caddede Amerikalı askerlerin sürekli gittiği barlara gittiğimiz zamanlarda bazen oradan ayrılmamız için kibarca uyarıldığımız, bazen de buradaki varlığımızın istenmediği bize hissettirildiği oldu. Bu tavır son zamanlarda değişimeye başladığı halde, dükkan sahipleri arasında barış elçiliğimizin ticari çıkarlarına bir tehdit olduğuna inananlar var.
Son birkaç günde, mesajımıza ilgi duyarak elçiliğimizi ziyaret edenlerin sayısı gittikçe artıyor.
Posted by Omar at 02:21 PM | Comments (0)
May 26, 2005
The fig orchard
I am writing from the Greenpeace Peace Embassy just a few hundred metres from an estimated stockpile of ninety B61 nuclear missiles each capable of many times the force of the Hiroshima bomb that killed over 120,000 people.
This is the Incirlik NATO Air Base in South-Eastern Turkey near the borders of Syria and Iraq. Greenpeace is here because the Turkish people, including the people of Incirlik, have never been informed nor consulted about Incirliks deadly secret.
I am writing from the Greenpeace Peace Embassy just a few hundred metres from an estimated stockpile of ninety B61 nuclear missiles each capable of many times the force of the Hiroshima bomb that killed over 120,000 people.
This is the Incirlik NATO Air Base in South-Eastern Turkey near the borders of Syria and Iraq. Greenpeace is here because the Turkish people, including the people of Incirlik, have never been informed nor consulted about Incirliks deadly secret.
Incirlik is a gritty, hardy small town ten kilometres from Adana a city of nearly two million. In recognition of its origins, Incirlik means fig orchard. These days, theres more concrete than figs.
Fifty metres from our door is the first of several formidable double razor wire fences. Beyond is another world of neat roads, suburban gardens and Disney-like buildings. I didnt expect that the nuclear frontier for the Middle-East would look quite this sanitized and out of place.
I also did not expect that representatives of the worlds major nations would be so close to total failure to maintain the only agreement and hope we have to limit and reduce the worlds deadly nuclear stockpiles. In Incirlik, todays news of stalemates and disagreements at the 2005 Nuclear Non-proliferation Treaty meeting in New York is grave news indeed. Our Embassy is within stones throw of a destructive power that could obliterate entire nations not only robbing them of life but also poisoning any future on their lands. To me, this is the closest real equivalent to the infamous Death Star of Star Wars fame.
Yesterday, I joined the exceptional team that made the Embassy possible. They are Greenpeace staff and activists from Incirlik, Adana, Istanbul, Lebanon and Holland. With guidance and support from Malta, Amsterdam and even Canada, they have overcome obstacle after obstacle in order to take Greenpeaces Nuclear Disarmament Campaign to one of its key frontiers.
The Incirlik base and township is tightly controlled by the military. The livelihoods of many locals heavily depend on the military base and some are openly antagonistic to any sign of opposition. Just finding an owner willing to rent their place to Greenpeace, let alone getting the permission to operate required exceptional effort and local support. Their efforts and persistence has meant that we are the first anti-nuclear organisation to successfully establish and maintain a presence in Incirlik.
The team, led by campaigner Aslihan Tumer, launched the Peace Embassy on the 16th of May. Before the media had arrived, the local military police turned up in full riot-gear and blocked all access points to the site. Journalists who had travelled to Incirlik to cover the event were delayed as the team negotiated with the military commander to allow the launch to proceed. Gerd Leipold the Executive Director of Greenpeace International addressed the packed press conference by phone, highlighting the worlds new nuclear perils and the great need to counter these threats.
The next morning, there was strong coverage in all the major news outlets, including many headlining the presence of 90 nuclear missiles in Incirlik. Within 24 hours, the team had already succeeded in raising public awareness and debate.
This morning, I joined Aslihan on a live regional news show. Even though Aslihan had already appeared on many news shows, our planned ten minutes extended to thirty. The shows host made it clear that there was a thirst for more information and discussion about the presence of the missiles and their risks. Our host encouraged and supported our campaign. This was a response that was repeated when I joined Aslihan and the team to meet with the Bus Drivers Association in Incirlik and a Workers Union in Adana. We later talked with shop-keepers, students, market stall holders, neighbours, US military personnel and their wives and a whole array of local supporters. Motivated to learn more and have their voices heard, people dropped into the centre for long discussions over cups of tea. Others looked at our display of panels of the horrors of the bombing of Hiroshima and Nagasaki.
This was just in two days. Since the launch, the teams public outreach activities established excellent relations with the local community. They forged links with local organisations and talked to hundreds of people both on the streets and in Adana City. The walking-talking missiles for peace helped break the ice and started many discussions.
Having opened the Peace Embassy, keeping it open turned out to be quite another challenge. The military police and a few local shopkeepers repeatedly warn the team that there are narrow-minded and armed people here who are very unhappy with the Peace Embassy. The message is that things could get out of hand and it would be better for us to pack up and leave.
Well, the team disagreed and stayed. They stood up for the right of local people to know and to discuss the presence of the missiles. Many locals from Incirlik and Adana agreed. They donated their time, their hospitality even their furniture. Many were grateful that the taboo on discussing nuclear missiles was broken and that they had a chance to have their voices heard.
Indeed, as I joined some of the team to walk around Incirlik earlier this afternoon, I noticed that hidden between the houses you could still see the occassional grand fig tree. Kids rushed up and hugged us. I sensed that the seeds for a safer life are already here.
Posted by Ahmet Bektaş at 06:10 PM | Comments (0)
May 23, 2005
Highschool presentation cancelled
May 23, 2005
Posted by Omar Oueini
Finally, theres a cool breeze this morning. It seems that the heat wave is loosening its grip on the village.
Today were giving a presentation at the local high school. We pack the laptop, the projector, different Greenpeace banners and leaflets and off we go.
The horror. The news hit us and we just stand dumbfounded; were informed by the headmaster that a schoolboy was ambushed and shot five times.
The absurdity of death is even greater when it claims such a young person in this violent manner.
Akira Kurusawas Rhapsody in August is the film were projecting tonight at a local pub in Adana. I wonder how well will I cope with more gloom.
---------------------------------------------------------
En sonunda bu sabah biraz esinti çıktı.Köyü etkisine alan sıcak hava galiba baskısını azaltıyor.
Bugün köy lisesinde bir sunum yaptık.Dizüstü bilgisayarı,projektörü değişik Greenpeace afişlerini ve bröşürlerini toplatıp yola koyulduk.
Bizi derin üzütüye garkeden bir haber aldık.Bir okul talebesi pusuya düşürülerek bir kurşunla öldürülmüş.Bu öldürmenin tuhaflığı hele hele böylesi genç bir kurban seçilmesine şaştık kaldık.
Adanada yerel bir localde Akira Kurusawanın Ağustosta Rapsodi filmini oynattık.Böylesi kasvetle nasıl başa çıkacağımızı bilmiyoruz.
Posted by Omar at 05:53 PM | Comments (0)
May 22, 2005
Sunday at the Market
QuickPost | Movable Type Publishing Platform
Sunday 22 May
From Omar Oueini
Morning breaks, the camp slowly awakes to another day of stifling heat.
We drink our coffee and tea; eat some cheese wrapped in the delightful local ekmek.
Nothing is really planned for the day. We decide to go to the local produce market, an opportunity to savor the smells and sounds, and most importantly, mingle with locals.
A stall keeper approaches me, all in smiles. He asked, in a rather good English, where I come from, saying he saw me the day before at the local café. He presents me a taste of some very sweet cantaloupes and offers to help me with whatever I need to buy. So my new-found friend and I stroll among the stalls, and I take pleasure in sampling the different fruits Im presented with.
People seem to open up more to our presence. Theyre less apprehensive I might say. The Greenpeace t-shirt that Im wearing draws attention and comments. So whenever the language barrier is surpassed, its a pleasure to talk to people. Ive always enjoyed the warmth and friendliness of people in small towns and villages, theres always a smile and a hello.
I hook up with Bahadir and Hilal and we head back to the peace embassy. Were feeling the effect of the heat and I promised that I would prepare some fresh tabboule.
-------------------------------------------------------------------
Sabahın gelişiyle birlikte kamp yeni bir bunaltici sıcağa uyanıyor. Çayımızı ve kahvemizi içip buranın buranın lezzetli ekmeğine peynir sürerek yiyoruz.
Bugün için net bir planımız yok. Biz de semt pazarına gidip orada seslerin ve kokuların biraz tadına varmaya ama asıl önemlisi ahaliyle kaynaşmaya karar verdik.
Bir pazarcı yüzünde kocaman bir gülümsemeyle bana yaklaşıyor. Oldukça iyi bir İngilizceyle nereli olduğumu sordu. Beni bir gün önce beldedeki kafede görmüştü. Bana tatlı kavunlarından bir parça ikram edip pazardan alacaklarım için yardım edebileceğini dile getiriyor. Ben de yeni bulduğum arkadaşımla birlikte tezgahları dolaşıp bana sunulan meyvelerin tadını çıkarıp çıkarıyorum.
İnsanların bizim burada bulunuşumuza giderek daha yakın olduklarını düşünüyorum. Daha az kapalı olduklarını söyleyebilirim. Üzerimdeki Greenpeace t−shirtü ilgilerini çekiyor ve yorumlar yapıyorlar. Bu yüzden aramızdaki dil sorununu aştığımız anda insanlarla konuşmak büyük bir zevk. Ben küçük şehirler ve köylerdeki sıcakkanlılığı hep sevmişimdir. Her zaman bir gülümseme ve merhaba vardır.
Hilal ve Bahadırı yeniden buldum ve elçiliğe doğru yola koyulduk. Sıcağın etkisini hissediyoruz. Arkadaşlara soğuk bir tabboule hazırlayacağıma söz veriorum.
Posted by Omar at 09:42 AM
May 20, 2005
Bombaların gölgesinde Gençlik Bayramı / Youth Day under the Shadows of the Bombs
Yerel halkla olan temasımız özguven eksikliği ve bazılarının kadere ne kadar bağlı olduklarını gösterdi. "Da get laa " dilbilimsel anlamı olmayan fakat altında çok sey barındıran tipik bir ifade. Şoförümüz bizi roketlerin içinde öylece gördüğünde bu ifadeyi kullandı ve bu şekilde dolaşırsak başımıza büyük dertler açabileceğimizi söyledi. Sivil itaatsizlik kavramının bu topraklardaki eksik temsiline baktığımızda, bu, beklendik bir tepkiydi. Ancak bizim bir işimiz atom bombalarının bu ülkeyi terketmesinin sağlanmasıysa, biri de toplumun hak arama kültürüne katkıda bulunmak. Süregelen eylemimiz insanlara, 'ötekine' İncirlik gibi özel güvenlik bölgesinde bile müsamaha gösterebileceğini ve hatta gösterildiğini anlatabilir.
İşbaşındaki 'bombalar', 19 Mayıs akşamı Adana'nın merkezinde broşür ve çıkartma dağıttı. Hemen ertesi sabah iki kişi elçiliğimizi ziyaret ederek bilgi aldı.Yakın ilçelerden birindeki belediyede çalışan konuklarımız, çevrelerinde bulunduğunu öğrendikleri bu bombalardan duydukları rahatsızlığı ifade ettiler. Özgür, bir anne olarak 'çocuklarımı nasıl büyüteceğim' diye düşünürken bu ciddi tehlike karşısında 'çocuklarımı yaşatabilecek miyim' kaygısını taşımaya başladığını söyledi.
Farkettiğimiz diğer bir şey: hem mevkii hem kendi kendilerine üstlendikleri üssü koruma görevi açısından,'ön cephede' bulunan dükkan sahipleri, kendilerine yalnızken yaklaşıldığında her ne kadar konuşmaya açık ve makul olsalar da, birbirleriyle beraberken olası bir karşı gösteriyi gerekirse silah kullanma pahasına nasıl engelleyecekleri hususunda kim daha sıkı koruyor diye adeta bir yarışmaya giriyor.
Our contacts with the locals portrayed the apparent lack of self esteem and the prevailing fatalism to be seen in some of them. "Da get laa" is the typical verbal sound which grammatically means nothing but ever the less conveys far greater meaning. Our driver exclaimed like that when saw us clad in mock rockets and further said that we will be in great trouble running up and down in those This naturally shows the general lack of awareness in civil disobedience concepts. The ongoing soft action may pave the way to let some people see that a degree of 'otherness' can and will e tolerated even with in the special security zone of Incirlik.
Following our 'bombs on the run' action on 19th of May evening through Adana city centre where are group handed out stickers and brochures, a couple paid us a visit at our Peace Embassy in Incirlik the next morning.
The Municipality employees made it very clear that they were anxious and concerned about the illegal nuclear bombs lying around just like that. On top of her usual worries about how to bring her children up, she is now afraid of their physical well being and very existence in the face of (this) grave danger.
Another social observation shows us that the 'front line shop keepers' -both location wise and terms of self proclaimed mission to protect the base- are fairly accommodating and reasonably pleasant to talk to when approached alone, tend to lock into an upwards spiral to show off who can stop better any demonstration even at the extreme level of resorting to firing their personal hand guns.
Posted by Aslihan Tumer at 06:28 PM | Comments (0)
May 18, 2005
Time for Tea / Çay zamanı
Well, finally we have some time after the hectic press conference.
After the conference local people were a little bit reluctant to come to talk, so we went out to search and invite them. Our first guests were children, as usual. They found us, and especially the missiles very interesting.
Today we decided to go further in the village for exploring their interest on the issue. We met with shop owners and one of them happened to be a relative of the Mayor of Incirlik. We gave mayor a call to talk about nuclear weapons and Mayors for Peace. He was not available for now, but we will keep talking to him.
Then it was tea time! We had some neighbours visiting us, we drank tea and had a chat about life in Incirlik. They did not want their pictures taken and were not sure whether they would come in to our embassy. We managed to bring some of them in and talked to them about A-bomb and its effects, with others we continued talking over the window.
Basın toplantısından sonra bugün İncirlik halkı ile konuşma için zamanımız oldu. Basın konferansından sonra bizimle ne konuşacakları konusunda biraz tedirgindiler. Bu durumda onları bulmak ve davet etmek bize kalıyordu. İlk konuklarımız, beklediğimiz gibi, çocuklar oldu. Bizim ve füze maketlerimizin çok ilginç olduğuna karar vermiş olmalılar ki, günlerdir yanımızdan ayrılmıyorlar.
Bugünden itibaren İncirlik halkını nasıl bilgilendireceğimizi araştırırken, Belediye Başkanı'nın yakın bir akrabasıyla tanıştık. Aklımızdaki ilk adım, bilgilendirmelerimizi belediye çalışanları ve çevresiyle sürdürmek oldu. Hemen belediye başkanını arayıp kendisinden nükleer bombalar ve Barış için Belediye Başkanları (Mayors for Peace) konusunda bilgi vermek için randevu istedik. Bugün için uygun değildi; ama daha sonra kendisine ulaşabileceğimizi öğrendik.
İncirlikte yaşayan insanların yazılı ya da görsel basını takip etmiyor olmaları ve daha önce Greenpeace ile yasadıkları farklı deneyim, bize kaygıyla yaklaşmalarına neden oldu; fakat biz, gerek yaptığımız alışverişler, gerek ziyaretlerimiz esnasında onların yanında olduğumuzu söyledik ve nükleer bombaların yarattığı tehlike hakkında sohbet ettik.
Öğleden sonra ise çaya komşularımız geldi. Fotoğraflarının çekilmesini istemediler. İçeri girmenin doğru olup olmadığından emin olamıyorlardı. Bazılarının içeri girmesini sağladık, diğerleri ise pencereden konuşmaya devam ettik.
Posted by Aslihan Tumer at 10:37 PM | Comments (0)
May 17, 2005
Quote of the day
The press interest is huge. Most mainstream Turkish newspapers covered us, although we hit the first page only once. However, the international demands are surprising -for me-. Financial Times Deutshcland, Al Aalam (Tehran), Voice of America are in the list now. Meanwhile, Aslıhan's quote appeared in a national daily as the 'quote of the day'
What it reads:
"The US nuclear bombs in Turkey endanger both regional stability and regional security"
Posted by Ertank at 01:45 PM | Comments (0)
May 16, 2005
The peace camp starts
Finally, after so many preparations. There was the press release this morning. I went to Adana to pick the press up. One was late, as it always is, so we waited for some minutes to get back to Incirlik. For those who do not know, Adana is the fourth largest city of Turkey, somewhere south, with a population of 2 million, and Incirlik is a town of Adana, where the base is.
Incirlik is a strange town. The only means of economy is the Americans. There is no single shop with a Turkish name here. They work for the American troops and their viwes. Reminding me of 'Good Morning Vietnam'.
The previous time we were here to ask for the US to stop Star Wars project, the shopowners were not friendly with us. They had yelled at us, with the fear that they would lose their earnings. Economy is the 'science' of the 21st century. This time we play the game a bit more low profile.
Let's come back to the press. They were all there and enthusiastic. Just after the press conference, we managed to arrange a live TV show with a local TV. Moreover, we are giving interviews to guess who? Voice of America! I love this game!
Posted by Ertank at 04:17 PM | Comments (1)
Basın Toplantısını Yaptık
Günler süren hazırlıkların sonunda basın toplantısı bitti.
Günlerdir elçiliği temizliyorduk. Basın toplantısı için sandalyeler aldık. Füzelerimizi temizledik, duvar resimleri yaptık.
Toplantı sabahı ise çok heyecanlıydık, günler süren hazırlığın sonunda İncirlik'te bulunan nükleer silahlara sonunda dikkat çekme imkanımız vardı. Ertan sabah çıkıp Adana'da gazeteciler ile buluşmaya gitti. Biz de içerde oturup hazırlıklarımızı tamamladık.
Sonunda kapımız çaldı, ancaaak kapıyı açınca karşımızda basın yerine Jandarma'yı gördük. Onları da içeri buyur edip planlarımızı ilk kez tüm çıplaklığıyla anlattık. O sırada Ertan kalabalık bir basın grubu ile geldi. Gelir gelmez fotoğraflar çekmeye başladılar.
Hemen içeri geçip basın toplantısına başladık. Hazırlanan bütün görseller içinde en çok biz ve füzeler çekiliyorduk. Basın toplantısına başladık ve ben İncirlik'te bulunan nükleer silahlardan, daha fazla nükleer silahın Türkiye'ye gelmesi ihtimalinden, bu konuda yapılan anlaşmalardan; ve tabii ki 'Barış Elçiliği'mizden, nükleer bomba gerçeğinden bahsettim.
Günün sürprizi ise Gerd Leipold oldu. Greenpeace'in başkanına bağlanmak, düne kadar hesapta olmayan bir şeydi. Basın toplantısına canlı yayın ile bağlanması şık oldu, güzel oldu.
Gerd, nükleer bombalar konusunda kararı halkların vermesi gerektiğinden bahsetti. Ertan da tercümesini yaptı. İkisi de çok iyiydi.
Daha sonra sorulara cevap verdik. Barış elçiliğimizi tekrar vurguladık, ve basına bol bol fotoğraf verdik. Daha sonra Ertan gazetecileri geri götürdü de biz de içerde değerlendirme yaptık. (Birbirimizi tebrik ettik aslında). Daha sonra da gidip çok güzel Adana kebabı yiyip şalgam suyu içtik.
Hemen geri dönüp bunları yazdım ben de.
Posted by Aslihan Tumer at 01:57 PM | Comments (1)