« Adana sokaklarında | Main | Peacecamp activists at the market »
May 22, 2005
Sunday at the Market
QuickPost | Movable Type Publishing Platform
Sunday 22 May
From Omar Oueini
Morning breaks, the camp slowly awakes to another day of stifling heat.
We drink our coffee and tea; eat some cheese wrapped in the delightful local “ekmek”.
Nothing is really planned for the day. We decide to go to the local produce market, an opportunity to savor the smells and sounds, and most importantly, mingle with locals.
A stall keeper approaches me, all in smiles. He asked, in a rather good English, where I come from, saying he saw me the day before at the local café. He presents me a taste of some very sweet cantaloupes and offers to help me with whatever I need to buy. So my new-found friend and I stroll among the stalls, and I take pleasure in sampling the different fruits I’m presented with.
People seem to open up more to our presence. They’re less apprehensive I might say. The Greenpeace t-shirt that I’m wearing draws attention and comments. So whenever the language barrier is surpassed, it’s a pleasure to talk to people. I’ve always enjoyed the warmth and friendliness of people in small towns and villages, there’s always a smile and a hello.
I hook up with Bahadir and Hilal and we head back to the peace embassy. We’re feeling the effect of the heat and I promised that I would prepare some fresh tabboule.
-------------------------------------------------------------------
Sabahın gelişiyle birlikte kamp yeni bir bunaltici sıcağa uyanıyor. Çayımızı ve kahvemizi içip buranın buranın lezzetli ekmeğine peynir sürerek yiyoruz.
Bugün için net bir planımız yok. Biz de semt pazarına gidip orada seslerin ve kokuların biraz tadına varmaya ama asıl önemlisi ahaliyle kaynaşmaya karar verdik.
Bir pazarcı yüzünde kocaman bir gülümsemeyle bana yaklaşıyor. Oldukça iyi bir İngilizceyle nereli olduğumu sordu. Beni bir gün önce beldedeki kafede görmüştü. Bana tatlı kavunlarından bir parça ikram edip pazardan alacaklarım için yardım edebileceğini dile getiriyor. Ben de yeni bulduğum arkadaşımla birlikte tezgahları dolaşıp bana sunulan meyvelerin tadını çıkarıp çıkarıyorum.
İnsanların bizim burada bulunuşumuza giderek daha yakın olduklarını düşünüyorum. Daha az kapalı olduklarını söyleyebilirim. Üzerimdeki Greenpeace t−shirtü ilgilerini çekiyor ve yorumlar yapıyorlar. Bu yüzden aramızdaki dil sorununu aştığımız anda insanlarla konuşmak büyük bir zevk. Ben küçük şehirler ve köylerdeki sıcakkanlılığı hep sevmişimdir. Her zaman bir gülümseme ve “merhaba” vardır.
Hilal ve Bahadır’ı yeniden buldum ve elçiliğe doğru yola koyulduk. Sıcağın etkisini hissediyoruz. Arkadaşlara soğuk bir “tabboule” hazırlayacağıma söz veriorum.
Posted by Omar at May 22, 2005 09:42 AM
