May 31, 2005
Uncle Sam
Melda talkin to 2 young visitors / Photo by Philip
Monday 30
Jens Munch and Omar Oueini
Roughly three weeks into the activities of the peace-embassy in Incirlik there was a replacement of volunteers. One of our most active volonteers, Bahadir, had to go back to his job, while three new volunteers, Melda from Turkey, Jens and Randa, from Lebanon arrived Saturday and on Sunday Philip from England. As we become more acquainted with the village and it with us, some interesting things have come to light. One of these are the different groups which live here. The villagers who have businesses on the main road, facing the base, have a very different attitude to both Greenpeace and the American base from those who live further away. As we come out of the embassy in the morning we enter directly onto the main street along which the barbed-wire fence of the base stretches.
Along this street the businesses have names such as, Uncle Sam's Clothing and Woody Woodpecker's Furniture, and the people waiting in the doorways have newly acquired American accents riddled with military slang. This is where we have so far encountered most resistance and, although increasingly rarely, hostility. The times we have been out at night to visit the many bars frequented by American servicemen along this street there have been times when we have politely been asked to leave and others when we have only been made aware that our presence is not desired. Although attitudes are changing there are still shopkeepers who believe that the peace-embassy is a threat to their business interests.
Over the last few days, though, more and more people have been visiting the embassy and shown interest in our message. Today two local youngsters came to visit and we were interested to find that they were much more curious about the recent war on Iraq, voicing specific opinions about it being a war for oil, and less interested in our information about nuclear weapons. Especially since their concerns were so much at odds with the logos on their T-shirts.
We have also been spending more time with the people further removed from the business interests of the main street. These areas also have strong ties to the base but in a different way. Many have worked on the base as firemen, maintenance, construction etc. Here people are often more critical towards the base. One of the things we are trying to achieve at the moment is gaining the confidence of this part of the village. Addressing and listening to their interests holds many possibilities for our work. A large part of our work here still contains a great deal of walking and talking around the village and making ourselves known. As people open up more we continue to learn about different ways in which our work here can be furthered.
------------------------------------------------------------
Barış Elçiliği'nin etkinliklerinin ikinci haftasında gönüllülerden bazıları ayrıldı ve yeni arkadaşlar bize katıldı. Lübnan'dan gelen yeni iki gönüllümüz Jens ve Randa Cumartesi, İngiltere'den gelen Philip ise Pazar günü İncirlik'e vardı. Köyle tanışıklığımız daha fazla arttıkça, ilginç bazı bilgiler edindik. Bunlardan bir bçlümü burada yaşayan farklı gruplarla ilgiliydi. Üsse bakan ana cadde üzerinde dükkanı olan köylülerin, Greenpeace'e ve Amerikan üssüne olan tavırları, daha uzakta yaşayanlara oranla oldukça farklı. Sabahları elçilikten çıktığımızda doğruca, üssün dikenli tellerinin uzandığı ana caddeye ulaşıyoruz.
Bu caddedeki dükkanların "UncleSam's Clothing", "Woody Woodpecker's Furniture" gibi isimleri var ve yeni kazanmış oldukları askeri argo ile karışık bir Amerikan aksanıyla konuşuyorlar. Başlangıçta en fazla dirençle ve gittikçe daha az da olsa düşmanca bir tutumla karşılaştığımız yer burası oldu. Caddede Amerikalı askerlerin sürekli gittiği barlara gittiğimiz zamanlarda bazen oradan ayrılmamız için kibarca uyarıldığımız, bazen de buradaki varlığımızın istenmediği bize hissettirildiği oldu. Bu tavır son zamanlarda değişimeye başladığı halde, dükkan sahipleri arasında barış elçiliğimizin ticari çıkarlarına bir tehdit olduğuna inananlar var.
Son birkaç günde, mesajımıza ilgi duyarak elçiliğimizi ziyaret edenlerin sayısı gittikçe artıyor.
Posted by Omar at 02:21 PM | Comments (0)
May 27, 2005
Today is a good day / Bugün güzel bir gün
Mahir showing pictures to our visitor / Mahir misafirimize resimlerimizi gösteriyor
Friday 27
Posted by Omar Oueini
It’s early in the morning; the aroma of coffee Mahir is preparing is filtering from the kitchen.
A young woman stops by the window I’m facing and asks to come in. Apparently, she heard about the peace Embassy so, on her way to work decides to stop by.
It’s heartwarming to know that our collective efforts and persistence as peace activists, is motivating local people to learn more about Greenpeace and the message our embassy is conveying.
----------------------------------------------------------
Sabahın erken saatleri, Mahir'in hazırladığı kahvenin kokusu mutfaktan dışarı taşıyor.
Genç bir kadın pencereden bize bakıyor ve içeri girip giremeyeceğini soruyor. Barış elçiliğimizi duymuş ve işe giderken bize de uğramaya karar vermiş olmalı.
Greenpeace olarak çabalarımızın ve barış aktivistleri olarak ısrarlarımızın meyvelerini verdiğini görmek, mesajımızın insanlara ulaşması içimi ısıtıyor.
Posted by Omar at 10:47 PM | Comments (5)
May 26, 2005
The fig orchard
I am writing from the Greenpeace Peace Embassy just a few hundred metres from an estimated stockpile of ninety B61 nuclear missiles – each capable of many times the force of the Hiroshima bomb that killed over 120,000 people.
This is the Incirlik NATO Air Base in South-Eastern Turkey near the borders of Syria and Iraq. Greenpeace is here because the Turkish people, including the people of Incirlik, have never been informed nor consulted about Incirlik’s deadly secret.
I am writing from the Greenpeace Peace Embassy just a few hundred metres from an estimated stockpile of ninety B61 nuclear missiles – each capable of many times the force of the Hiroshima bomb that killed over 120,000 people.
This is the Incirlik NATO Air Base in South-Eastern Turkey near the borders of Syria and Iraq. Greenpeace is here because the Turkish people, including the people of Incirlik, have never been informed nor consulted about Incirlik’s deadly secret.
Incirlik is a gritty, hardy small town ten kilometres from Adana – a city of nearly two million. In recognition of its origins, Incirlik means “fig orchard”. These days, there’s more concrete than figs.
Fifty metres from our door is the first of several formidable double razor wire fences. Beyond is another world of neat roads, suburban gardens and Disney-like buildings. I didn’t expect that the nuclear frontier for the Middle-East would look quite this sanitized and out of place.
I also did not expect that representatives of the world’s major nations would be so close to total failure to maintain the only agreement and hope we have to limit and reduce the world’s deadly nuclear stockpiles. In Incirlik, today’s news of stalemates and disagreements at the 2005 Nuclear Non-proliferation Treaty meeting in New York is grave news indeed. Our Embassy is within stone’s throw of a destructive power that could obliterate entire nations not only robbing them of life but also poisoning any future on their lands. To me, this is the closest real equivalent to the infamous “Death Star” of Star Wars fame.
Yesterday, I joined the exceptional team that made the Embassy possible. They are Greenpeace staff and activists from Incirlik, Adana, Istanbul, Lebanon and Holland. With guidance and support from Malta, Amsterdam and even Canada, they have overcome obstacle after obstacle in order to take Greenpeace’s Nuclear Disarmament Campaign to one of its key frontiers.
The Incirlik base and township is tightly controlled by the military. The livelihoods of many locals heavily depend on the military base and some are openly antagonistic to any sign of opposition. Just finding an owner willing to rent their place to Greenpeace, let alone getting the permission to operate required exceptional effort and local support. Their efforts and persistence has meant that we are the first anti-nuclear organisation to successfully establish and maintain a presence in Incirlik.
The team, led by campaigner Aslihan Tumer, launched the Peace Embassy on the 16th of May. Before the media had arrived, the local military police turned up in full riot-gear and blocked all access points to the site. Journalists who had travelled to Incirlik to cover the event were delayed as the team negotiated with the military commander to allow the launch to proceed. Gerd Leipold the Executive Director of Greenpeace International addressed the packed press conference by phone, highlighting the world’s new nuclear perils and the great need to counter these threats.
The next morning, there was strong coverage in all the major news outlets, including many headlining the presence of 90 nuclear missiles in Incirlik. Within 24 hours, the team had already succeeded in raising public awareness and debate.
This morning, I joined Aslihan on a live regional news show. Even though Aslihan had already appeared on many news shows, our planned ten minutes extended to thirty. The show’s host made it clear that there was a thirst for more information and discussion about the presence of the missiles and their risks. Our host encouraged and supported our campaign. This was a response that was repeated when I joined Aslihan and the team to meet with the Bus Driver’s Association in Incirlik and a Worker’s Union in Adana. We later talked with shop-keepers, students, market stall holders, neighbours, US military personnel and their wives and a whole array of local supporters. Motivated to learn more and have their voices heard, people dropped into the centre for long discussions over cups of tea. Others looked at our display of panels of the horrors of the bombing of Hiroshima and Nagasaki.
This was just in two days. Since the launch, the team’s public outreach activities established excellent relations with the local community. They forged links with local organisations and talked to hundreds of people both on the streets and in Adana City. The walking-talking ‘missiles for peace’ helped break the ice and started many discussions.
Having opened the Peace Embassy, keeping it open turned out to be quite another challenge. The military police and a few local shopkeepers repeatedly warn the team that there are narrow-minded and armed people here who are very unhappy with the Peace Embassy. The message is that things could get out of hand and it would be better for us to pack up and leave.
Well, the team disagreed and stayed. They stood up for the right of local people to know and to discuss the presence of the missiles. Many locals from Incirlik and Adana agreed. They donated their time, their hospitality – even their furniture. Many were grateful that the taboo on discussing nuclear missiles was broken and that they had a chance to have their voices heard.
Indeed, as I joined some of the team to walk around Incirlik earlier this afternoon, I noticed that hidden between the houses you could still see the occassional grand fig tree. Kids rushed up and hugged us. I sensed that the seeds for a safer life are already here.
Posted by Ahmet Bektaş at 06:10 PM | Comments (0)
Greenpeace med director joining the peacecamp
From Left to right Mahir, Hilal, Omar, ED Ahmet Bektas, Engin
Photo by Bahadır Rıza Çam
Posted by Omar at 05:15 PM | Comments (1)
May 23, 2005
Highschool presentation cancelled
May 23, 2005
Posted by Omar Oueini
Finally, there’s a cool breeze this morning. It seems that the heat wave is loosening its grip on the village.
Today we’re giving a presentation at the local high school. We pack the laptop, the projector, different Greenpeace banners and leaflets and off we go.
The horror. The news hit us and we just stand dumbfounded; we’re informed by the headmaster that a schoolboy was ambushed and shot five times.
The absurdity of death is even greater when it claims such a young person in this violent manner.
Akira Kurusawa’s “Rhapsody in August” is the film we’re projecting tonight at a local pub in Adana. I wonder how well will I cope with more gloom.
---------------------------------------------------------
En sonunda bu sabah biraz esinti çıktı.Köyü etkisine alan sıcak hava galiba baskısını azaltıyor.
Bugün köy lisesinde bir sunum yaptık.Dizüstü bilgisayarı,projektörü değişik Greenpeace afişlerini ve bröşürlerini toplatıp yola koyulduk.
Bizi derin üzütüye garkeden bir haber aldık.Bir okul talebesi pusuya düşürülerek bir kurşunla öldürülmüş.Bu öldürmenin tuhaflığı hele hele böylesi genç bir kurban seçilmesine şaştık kaldık.
Adana’da yerel bir localde Akira Kurusawa’nın “Ağustosta Rapsodi” filmini oynattık.Böylesi kasvetle nasıl başa çıkacağımızı bilmiyoruz.
Posted by Omar at 05:53 PM | Comments (0)
May 22, 2005
Peacecamp activists at the market
Hılal and Omar
Photo by Bahadır Rıza Çam
Posted by Omar at 02:13 PM | Comments (0)
Sunday at the Market
QuickPost | Movable Type Publishing Platform
Sunday 22 May
From Omar Oueini
Morning breaks, the camp slowly awakes to another day of stifling heat.
We drink our coffee and tea; eat some cheese wrapped in the delightful local “ekmek”.
Nothing is really planned for the day. We decide to go to the local produce market, an opportunity to savor the smells and sounds, and most importantly, mingle with locals.
A stall keeper approaches me, all in smiles. He asked, in a rather good English, where I come from, saying he saw me the day before at the local café. He presents me a taste of some very sweet cantaloupes and offers to help me with whatever I need to buy. So my new-found friend and I stroll among the stalls, and I take pleasure in sampling the different fruits I’m presented with.
People seem to open up more to our presence. They’re less apprehensive I might say. The Greenpeace t-shirt that I’m wearing draws attention and comments. So whenever the language barrier is surpassed, it’s a pleasure to talk to people. I’ve always enjoyed the warmth and friendliness of people in small towns and villages, there’s always a smile and a hello.
I hook up with Bahadir and Hilal and we head back to the peace embassy. We’re feeling the effect of the heat and I promised that I would prepare some fresh tabboule.
-------------------------------------------------------------------
Sabahın gelişiyle birlikte kamp yeni bir bunaltici sıcağa uyanıyor. Çayımızı ve kahvemizi içip buranın buranın lezzetli ekmeğine peynir sürerek yiyoruz.
Bugün için net bir planımız yok. Biz de semt pazarına gidip orada seslerin ve kokuların biraz tadına varmaya ama asıl önemlisi ahaliyle kaynaşmaya karar verdik.
Bir pazarcı yüzünde kocaman bir gülümsemeyle bana yaklaşıyor. Oldukça iyi bir İngilizceyle nereli olduğumu sordu. Beni bir gün önce beldedeki kafede görmüştü. Bana tatlı kavunlarından bir parça ikram edip pazardan alacaklarım için yardım edebileceğini dile getiriyor. Ben de yeni bulduğum arkadaşımla birlikte tezgahları dolaşıp bana sunulan meyvelerin tadını çıkarıp çıkarıyorum.
İnsanların bizim burada bulunuşumuza giderek daha yakın olduklarını düşünüyorum. Daha az kapalı olduklarını söyleyebilirim. Üzerimdeki Greenpeace t−shirtü ilgilerini çekiyor ve yorumlar yapıyorlar. Bu yüzden aramızdaki dil sorununu aştığımız anda insanlarla konuşmak büyük bir zevk. Ben küçük şehirler ve köylerdeki sıcakkanlılığı hep sevmişimdir. Her zaman bir gülümseme ve “merhaba” vardır.
Hilal ve Bahadır’ı yeniden buldum ve elçiliğe doğru yola koyulduk. Sıcağın etkisini hissediyoruz. Arkadaşlara soğuk bir “tabboule” hazırlayacağıma söz veriorum.
Posted by Omar at 09:42 AM
May 21, 2005
Adana sokaklarında
Tepemizde havai fişekler patlarken...
Posted by Aslihan Tumer at 08:05 PM | Comments (2)
Gençlik Bayramı'nda gençleri bilgilendiriyoruz. / We let the youth know on the Youth Day
Bir atom bombasıyla yanyana yaşadığını bilmek nasıl bir duygu? Peki bunun yıllardır farkında olmayıp da bir gece sizi sokakta ziyaret eden Greenpeaceçiler tarafından bilgilendirilmek nasıl bir duygu? Biz bunu bilemeyeceğiz, öteki taraftayız çünkü.
Posted by Aslihan Tumer at 08:01 PM | Comments (0)
Youth Day: let them know / Gençlik Bayramı: gerçeği öğrenme günü
19 Mayıs Gençlik Bayramı akşamı, Adana sokaklarında füze kılığına bildiri dağıtıyoruz. Adanalılar, sokakta füze görmeye pek alışık değil. Halbuki ne kadar yakın yaşadıklarını bir bilseler. Şimdi, sahte füzelerden, gerçeklerinin varlığını öğreniyorlar.
Posted by Aslihan Tumer at 07:44 PM | Comments (1)
Washing missiles / Füzeleri yıkarken
Gülşah ve Aslıhan, Adana'daki sokak çalışmaları sırasında kullandığımız maket füzeleri yıkıyor / Gülşah and Aslıhan washing the mock missiles.
Posted by Aslihan Tumer at 09:35 AM | Comments (0)
May 20, 2005
Bombaların gölgesinde Gençlik Bayramı / Youth Day under the Shadows of the Bombs
Yerel halkla olan temasımız özguven eksikliği ve bazılarının kadere ne kadar bağlı olduklarını gösterdi. "Da get laa…" dilbilimsel anlamı olmayan fakat altında çok sey barındıran tipik bir ifade. Şoförümüz bizi roketlerin içinde öylece gördüğünde bu ifadeyi kullandı ve bu şekilde dolaşırsak başımıza büyük dertler açabileceğimizi söyledi. Sivil itaatsizlik kavramının bu topraklardaki eksik temsiline baktığımızda, bu, beklendik bir tepkiydi. Ancak bizim bir işimiz atom bombalarının bu ülkeyi terketmesinin sağlanmasıysa, biri de toplumun hak arama kültürüne katkıda bulunmak. Süregelen eylemimiz insanlara, 'ötekine' İncirlik gibi özel güvenlik bölgesinde bile müsamaha gösterebileceğini ve hatta gösterildiğini anlatabilir.
İşbaşındaki 'bombalar', 19 Mayıs akşamı Adana'nın merkezinde broşür ve çıkartma dağıttı. Hemen ertesi sabah iki kişi elçiliğimizi ziyaret ederek bilgi aldı.Yakın ilçelerden birindeki belediyede çalışan konuklarımız, çevrelerinde bulunduğunu öğrendikleri bu bombalardan duydukları rahatsızlığı ifade ettiler. Özgür, bir anne olarak 'çocuklarımı nasıl büyüteceğim' diye düşünürken bu ciddi tehlike karşısında 'çocuklarımı yaşatabilecek miyim' kaygısını taşımaya başladığını söyledi.
Farkettiğimiz diğer bir şey: hem mevkii hem kendi kendilerine üstlendikleri üssü koruma görevi açısından,'ön cephede' bulunan dükkan sahipleri, kendilerine yalnızken yaklaşıldığında her ne kadar konuşmaya açık ve makul olsalar da, birbirleriyle beraberken olası bir karşı gösteriyi gerekirse silah kullanma pahasına nasıl engelleyecekleri hususunda kim daha sıkı koruyor diye adeta bir yarışmaya giriyor.
Our contacts with the locals portrayed the apparent lack of self esteem and the prevailing fatalism to be seen in some of them. "Da get laa" is the typical verbal sound which grammatically means nothing but ever the less conveys far greater meaning. Our driver exclaimed like that when saw us clad in mock rockets and further said that we will be in great trouble running up and down in those… This naturally shows the general lack of awareness in civil disobedience concepts. The ongoing soft action may pave the way to let some people see that a degree of 'otherness' can and will e tolerated even with in the special security zone of Incirlik.
Following our 'bombs on the run' action on 19th of May evening through Adana city centre where are group handed out stickers and brochures, a couple paid us a visit at our Peace Embassy in Incirlik the next morning.
The Municipality employees made it very clear that they were anxious and concerned about the illegal nuclear bombs lying around just like that. On top of her usual worries about how to bring her children up, she is now afraid of their physical well being and very existence in the face of (this) grave danger.
Another social observation shows us that the 'front line shop keepers' -both location wise and terms of self proclaimed mission to protect the base- are fairly accommodating and reasonably pleasant to talk to when approached alone, tend to lock into an upwards spiral to show off who can stop better any demonstration even at the extreme level of resorting to firing their personal hand guns.
Posted by Aslihan Tumer at 06:28 PM | Comments (0)
May 18, 2005
Time for Tea / Çay zamanı
Well, finally we have some time after the hectic press conference.
After the conference local people were a little bit reluctant to come to talk, so we went out to search and invite them. Our first guests were children, as usual. They found us, and especially the missiles very interesting.
Today we decided to go further in the village for exploring their interest on the issue. We met with shop owners and one of them happened to be a relative of the Mayor of Incirlik. We gave mayor a call to talk about nuclear weapons and Mayors for Peace. He was not available for now, but we will keep talking to him.
Then it was tea time! We had some neighbours visiting us, we drank tea and had a chat about life in Incirlik. They did not want their pictures taken and were not sure whether they would come in to our embassy. We managed to bring some of them in and talked to them about A-bomb and its effects, with others we continued talking over the window.
Basın toplantısından sonra bugün İncirlik halkı ile konuşma için zamanımız oldu. Basın konferansından sonra bizimle ne konuşacakları konusunda biraz tedirgindiler. Bu durumda onları bulmak ve davet etmek bize kalıyordu. İlk konuklarımız, beklediğimiz gibi, çocuklar oldu. Bizim ve füze maketlerimizin çok ilginç olduğuna karar vermiş olmalılar ki, günlerdir yanımızdan ayrılmıyorlar.
Bugünden itibaren İncirlik halkını nasıl bilgilendireceğimizi araştırırken, Belediye Başkanı'nın yakın bir akrabasıyla tanıştık. Aklımızdaki ilk adım, bilgilendirmelerimizi belediye çalışanları ve çevresiyle sürdürmek oldu. Hemen belediye başkanını arayıp kendisinden nükleer bombalar ve Barış için Belediye Başkanları (Mayors for Peace) konusunda bilgi vermek için randevu istedik. Bugün için uygun değildi; ama daha sonra kendisine ulaşabileceğimizi öğrendik.
İncirlik’te yaşayan insanların yazılı ya da görsel basını takip etmiyor olmaları ve daha önce Greenpeace ile yasadıkları farklı deneyim, bize kaygıyla yaklaşmalarına neden oldu; fakat biz, gerek yaptığımız alışverişler, gerek ziyaretlerimiz esnasında onların yanında olduğumuzu söyledik ve nükleer bombaların yarattığı tehlike hakkında sohbet ettik.
Öğleden sonra ise çaya komşularımız geldi. Fotoğraflarının çekilmesini istemediler. İçeri girmenin doğru olup olmadığından emin olamıyorlardı. Bazılarının içeri girmesini sağladık, diğerleri ise pencereden konuşmaya devam ettik.
Posted by Aslihan Tumer at 10:37 PM | Comments (0)
Breaking the ice
People in Incirlik are hesitant to visit us. Not only because they don't know who we are, but also they fear losing their jobs, their income, their money, all of which comes from the troops there. We tell them our aim: We want the atomic bombs to be sent back from this country.
Posted by Ertank at 07:56 PM | Comments (3)
Time to learn
Our volunteer Gülşah talks to a local person about the nuclear bombs. The fact is that no one here knows they are sharing a bed with a nuke. Time for them to learn.
Posted by Aslihan Tumer at 05:52 PM | Comments (0)
May 17, 2005
Quote of the day
The press interest is huge. Most mainstream Turkish newspapers covered us, although we hit the first page only once. However, the international demands are surprising -for me-. Financial Times Deutshcland, Al Aalam (Tehran), Voice of America are in the list now. Meanwhile, Aslıhan's quote appeared in a national daily as the 'quote of the day'
What it reads:
"The US nuclear bombs in Turkey endanger both regional stability and regional security"
Posted by Ertank at 01:45 PM | Comments (0)
May 16, 2005
Gendarmerie / Jandarma
Our press conference attracted much more interest than we could have guessed. Not only the press members.
Basın toplantımız, sandığımızdan çok daha fazla ilgi topladı. Yalnızca basın üyeleri değil.
Posted by Ertank at 04:49 PM | Comments (0)
The peace camp starts
Finally, after so many preparations. There was the press release this morning. I went to Adana to pick the press up. One was late, as it always is, so we waited for some minutes to get back to Incirlik. For those who do not know, Adana is the fourth largest city of Turkey, somewhere south, with a population of 2 million, and Incirlik is a town of Adana, where the base is.
Incirlik is a strange town. The only means of economy is the Americans. There is no single shop with a Turkish name here. They work for the American troops and their viwes. Reminding me of 'Good Morning Vietnam'.
The previous time we were here to ask for the US to stop Star Wars project, the shopowners were not friendly with us. They had yelled at us, with the fear that they would lose their earnings. Economy is the 'science' of the 21st century. This time we play the game a bit more low profile.
Let's come back to the press. They were all there and enthusiastic. Just after the press conference, we managed to arrange a live TV show with a local TV. Moreover, we are giving interviews to guess who? Voice of America! I love this game!
Posted by Ertank at 04:17 PM | Comments (1)
Mahir nükleer bombanın arkasına saklanıyor / Mahir hides behind the bomb
Posted by Aslihan Tumer at 02:57 PM | Comments (1)
Sabah dokuz. Toplantı hazırlıkları son aşamada. / 9 A.M. Last phase of the press conference
Soldaki Nükleer Silahsızlanma Kampanyacımız Aslıhan. Sağdaki cevval gönüllümüz Hilal.
Posted by Aslihan Tumer at 02:39 PM | Comments (3)
Basın Toplantısını Yaptık
Günler süren hazırlıkların sonunda basın toplantısı bitti.
Günlerdir elçiliği temizliyorduk. Basın toplantısı için sandalyeler aldık. Füzelerimizi temizledik, duvar resimleri yaptık.
Toplantı sabahı ise çok heyecanlıydık, günler süren hazırlığın sonunda İncirlik'te bulunan nükleer silahlara sonunda dikkat çekme imkanımız vardı. Ertan sabah çıkıp Adana'da gazeteciler ile buluşmaya gitti. Biz de içerde oturup hazırlıklarımızı tamamladık.
Sonunda kapımız çaldı, ancaaak kapıyı açınca karşımızda basın yerine Jandarma'yı gördük. Onları da içeri buyur edip planlarımızı ilk kez tüm çıplaklığıyla anlattık. O sırada Ertan kalabalık bir basın grubu ile geldi. Gelir gelmez fotoğraflar çekmeye başladılar.
Hemen içeri geçip basın toplantısına başladık. Hazırlanan bütün görseller içinde en çok biz ve füzeler çekiliyorduk. Basın toplantısına başladık ve ben İncirlik'te bulunan nükleer silahlardan, daha fazla nükleer silahın Türkiye'ye gelmesi ihtimalinden, bu konuda yapılan anlaşmalardan; ve tabii ki 'Barış Elçiliği'mizden, nükleer bomba gerçeğinden bahsettim.
Günün sürprizi ise Gerd Leipold oldu. Greenpeace'in başkanına bağlanmak, düne kadar hesapta olmayan bir şeydi. Basın toplantısına canlı yayın ile bağlanması şık oldu, güzel oldu.
Gerd, nükleer bombalar konusunda kararı halkların vermesi gerektiğinden bahsetti. Ertan da tercümesini yaptı. İkisi de çok iyiydi.
Daha sonra sorulara cevap verdik. Barış elçiliğimizi tekrar vurguladık, ve basına bol bol fotoğraf verdik. Daha sonra Ertan gazetecileri geri götürdü de biz de içerde değerlendirme yaptık. (Birbirimizi tebrik ettik aslında). Daha sonra da gidip çok güzel Adana kebabı yiyip şalgam suyu içtik.
Hemen geri dönüp bunları yazdım ben de.
Posted by Aslihan Tumer at 01:57 PM | Comments (1)
May 04, 2005
Welcome to the weblog of the Greenpeace Peace Embassy in Incirlik
Welcome to the weblog of the Greenpeace Mediterranean Peace Embassy at the NATO Incirlik base, home to 90 US nuclear missiles.
Posted by brianfit at 09:40 PM | Comments (9)
