Bu tartışmadan sonra rahatlamak amacıyla çayımı alıp internet için hazırladığım günlüğümü yazmaya başlıyorum, bitiriyorum ve internete ulaşmak üzere Doğubeyazıt'a doğru yola çıkıyorum. Günün çoğu Doğubeyazıt'ta küçük bir internet cafe'de elektriklerin gelmesini bekleyerek ve kamp için ihtiyacımız olan malzemeleri arayarak geçiyor. Yarın sabah erkenden atlarla birlikte yola çıkacağız. Kampta uyuma çadırları hariç 4 büyük, 2 de daha büyük çadır olacak. Elli kişilik bir kamp organize etmeye çalışıyoruz, dolayısıyla alışveriş uzun sürüyor. Biz Doğubeyazıt'tayken gemi ekibi de dağda, geminin yerleştirileceği bölgeyi düzenlemekle meşgul.

Akşam yemeğinde iki yeni misafirimiz var. Michael Alman, yirmili yaşlarının başında ve Almanya'da gemi yapımı üzerine uzmanlaşmış. Manuel ise çalışmayı belgelemek üzere gelen bir fotoğrafçı / gazeteci.

Yemekten sonra tüm ekip, gazetecilerle beraber bir toplantı yapıyoruz. Pazar gününden itibaren bizi nelerin beklediğini, nasıl organize olacağımızı tartışıyor, işbölümü yapıyoruz. Toplantının en hararetli yerinde Oğuzhan elinde, üzerinde mumlar ve maytaplar olan kocaman bir pastayla geliyor ve tüm ekip doğumgünü şarkısı söylemeye başlıyor. Gerçekten çok şaşırıyorum, bugün doğum günüm olduğunu tamamen unutmuşum. Şaşkınlıktan ve utançtan kıpkırmızı oluyorum, bu kadar işin arasında bu organizasyonu nasıl yaptıklarını anlamaya çalışıyorum. Herkese tek tek sarılıyorum ve pastayı kesiyorum. Yorgunluk pastamızı keyifle yiyoruz, keyifle çaylarımızı içiyoruz. Yarın zor bir gün olacak cümleleri ediliyor ve insanlar odalarına çekiliyor.

Bugünün programı ağırlıklı olarak dağdaki kampı organize etmeye dayalı. Bugün çadırlar kurulmaya başlanıyor. Kamp yarın sabah, biz yola çıkmadan önce hazır olacak. Büyük gün ise yarın. Sabah erkenden atları hazırlamamız, tüm malzemeleri yüklememiz ve yola çıkmamız gerekiyor. Benim de bir an önce kendime bir uyku tulumu bulmam lazım...